هرندی و پدیده معتادپرستی

روزنامه شرق – شارمین میمندی‌نژاد (مؤسس جمعیت امام علی(ع)): پدیده اعتیاد و موادمخدر، یکی از مشمئزکننده‌ترین پدیده‌ها برای مردم ماست. در طول تاریخ، مردم با خاستگاه اجتماعی پدیده اعتیاد به‌شدت آسیب دیده‌اند. اعتیاد توسط انگلیسی‌ها وارد این مملکت شد و سال‌هاست خاک ما را سوزانده است و یکی از بزرگ‌ترین فاکتورهای انقلاب اسلامیهم اشمئزاز از اعتیاد بود. مردم خواهان آن هستند که مواد مخدر در کشور به هیچ شکلی وجود نداشته باشد. دقیقا هم یکی از نقاطی که مردم همیشه نسبت به آن حساس بودند، همین محله هرندی است که آن زمان به گود عرب‌ها معروف بود، گود عرب‌ها و دروازه غار، که متأسفانه هنوز که هنوز است زخمش با چهره شهر ما عجین شده. مردم نمی‌توانند این پدیده را تحمل کنند، هیچ زن و مرد ایرانی باشرف و باوجدانی نمی‌تواند تحمل کند که مواد مخدر به این راحتی در اختیار فرزندانش باشد. به نظر من سال‌هاست که مبارزه با اعتیاد در حد دفتر و دستک و چهار تا نامه و چهار تا حرکت هرازچندگاهی شده و هنوز معلوم نیست که ما چه برنامه‌ای برای مبارزه با این پدیده داریم. مردم هم سؤال جدی از مسئولان دارند که شما چه اقدامی برای جلوگیری از ورود مواد مخدر و سوءمصرف مواد میان جوانان یا حتی تولید مواد، که متأسفانه شاهد تولید مواد شیمیایی در ایران هستیم، کرده‌اید؟ حالا وارد مرحله‌ای شده‌ایم که متأسفانه یک ناکارآمدی و ناکارشناسی هم به آن اضافه شده. ما چند صباحی است که به پدیده معتادپرستی دچار شده‌ایم و از آن سمت دیوار فرو افتاده‌ایم. این هم به‌خاطر خلأ تفکر و دیدگاه در زمینه اعتیاد در ایران است. یعنی کافی است دو، سه نفر در این وضعیت، جو بدهند و ناگهان همه جامعه و مسئولان برای عقب‌نماندن از این قافله، وارد این فضا شوند. چند صباحی است که تعدادی از کارتن‌خواب‌های دیروز، امروز دور هم جمع شده‌‌اند و ان‌جی‌او‌هایی را به وجود آورده‌‌ و کمپ ایجاد کرده‌‌اند و به ادعای خودشان می‌خواهند نگاه جامعه را نسبت به معتاد عوض کنند. من می‌خواهم بگویم این کار اسمش نگاه‌عوض‌کردن نیست، بلکه یک درآمدزایی از معتاد است که درواقع ما مشارکت‌های اجتماعی را با طرح‌های بسیار بسیار بچگانه به سمت معتادان ببریم. مثل اینکه پسماند غذای رستوران‌ها را جمع کنیم و به معتادها بدهیم و مردم را با همین پسماندها به خیابان بکشانیم و در این وضع آشفته و موعظه‌کردن‌ها جیب مردم را هم خالی کنیم که ما می‌خواهیم به این معتادها کمک کنیم. این کمک‌ها نه کارشناسی‌شده است، نه ریشه‌ای و نه در جهت ازبین‌بردن معضل بزرگ اعتیاد در کشور ما است. ما یک سری مردم ساده‌دل را هر هفته با برنامه‌های خاص به منطقه هرندی می‌بریم و به معتادان بدون هیچ‌گونه برنامه و هدفی غذا می‌دهیم. این اتفاق خیلی هم رها می‌افتد. الان چندین گروه از معتادان سابق که می‌گویند ما پاک شده‌ایم، کارشان این است که یک‌سری مردم را به این محله‌ها ببرند و احساسات مردم را جریحه‌دار کنند تا به این افراد کفش و لباس و غذا بدهند. این کار بدون هیچ‌گونه بازخورد سریع و مثبتی برای جامعه اتفاق می‌افتد و از طرفی هم مردم محله هرندی شاهد این هستند که معتادی که روزانه ١٥٠ هزار تومان به خود و دیگران به خاطر تأمین مواد خسارت می‌زند، پاداش‌های اجتماعی را هم به شکل عجیبی دریافت می‌کند. الان ما با مشکلی مواجه هستیم که مفهوم معتاد و فقیر در جامعه ما در حال عوض‌شدن است. خیلی از خانواده‌هایی که در محله هرندی زندگی می‌کنند، افراد فقیری هستند که از صبح تا شب کار می‌کنند و زندگی زن و بچه‌شان را اداره می‌کنند و دستشان را هم دراز نمی‌کنند و از کسی کمک هم دریافت نمی‌کنند. اما یک معتاد که در آن محله روزانه به محله و خودش خسارت می‌زند، از انواع کمک‌ها بهره‌مند می‌شود. دلیل این مسئله عدم کارشناسی است. هدف ما از دادن غذا و اعانه‌ها به معتادان چیست؟ آیا می‌خواهیم آنها را برای ترک به جایی ببریم؟ بحث اصلی این است که ما اصلا برای چه این مشارکت اجتماعی را هدر می‌دهیم؟ این سؤال جدی را چگونه جواب می‌دهید که حضور مردم به این شکل در کنار معتاد پرخطر چه لزومی دارد؟ من از شما می‌پرسم حضور یک زن خانه‌دار در کنار یک معتاد، که ممکن است هپاتیت یا ایدز داشته باشد، در این مراسم شام‌خوران چه اثری دارد؟ غیر از این است که ما می‌خواهیم احساسات زن شمال شهری را تحریک کنیم و به‌خاطر پاره‌پوشی معتادان از آنها پول بگیریم؟ متأسفانه ما چندصباحی است اعتراض می‌کنیم که این رفتار بالاخره با انزجار مردم محل و انزجار آدم‌هایی که آگاه هستند مواجه خواهد شد. همه جا باید شو اجرا کرد و با کار سطحی شعار داد؟ آن هم در میان آدم‌هایی که آسیب پرخطر به خود و دیگران می‌زنند؟ شما اگر وارد زندان‌ها شوید معتادان زیادی را می‌بینید که گوشواره از گوش بچه‌های کوچک می‌دزدند تا به مصرف موادشان برسند. این افراد با این کار بارها گوش بچه‌های همین محله را کنده‌اند. آیا این درست است که ما امروز به جایی برسیم که مردم شمال شهر را وادار به پرستش معتادان کنیم؟ آیا با این طرح‌ها که در یک بعدازظهر مردم را بین کارتن‌خواب‌ها برای پخش غذا ببریم، آیا با پخش قیمه و قورمه این علت‌ها و معلول‌ها پیدا می‌شوند؟ این سؤالی است که جوابش را باید از همین دوستان پرسید.

Connect with Me:

دیدگاه بگذارید

avatar
  Subscribe  
اطلاع از