متن صحبت‌های نماینده باهمستان در نشست «بودجه ۹۷ شهرداری از منظر شهروندان»

متن صحبت‌های نماینده باهمستان در نشست «بودجه ۹۷ شهرداری از منظر شهروندان»

هجدهمین گفتگوی اجتماعی «تهران امید دارد»

محمدکریم آسایش

وقتی در مورد سهم پیاده و دوچرخه در بودجه صحبت می‌کنیم، یکی از لوازمش جایگاهی است که بتواند در سیاست‌گذاری و پایش و تخصیص بودجه حساسیت ایجاد کند و این جایگاه کارگروه پیاده و دوچرخه در شورا و شهرداری است که هنوز خالی است. تا زمانی که این جایگاه نباشد، نمی‌توان سهم مطلوبی برای پیاده و دوچرخه شاهد بود.

اکنون بودجه بخش سواره ۵ هزار و ۵۵۷ میلیارد و ۱۷۷ میلیون تومان است. همچنین بودجه پیاده و معلولان و سالمندان ۱۳۵ میلیارد و ۴۷ میلیون تومان است و بودجه دوچرخه ۳ میلیارد و ۸۷۷ میلیون تومان. بودجه سواره از مجموع بودجه پیاده، معلولان و سالمندان، دوچرخه و حمل و نقل عمومی (اتوبوس و مترو) بیشتر است، در حالی که برنامه توسعه سواره‌راه از افق ۱۴۰۴ طرح جامع حمل و نقل و ترافیک و طرح جامع شهر تهران جلوتر است. اما برنامه‌های حوزه پیاده، معلولان، سالمندان و دوچرخه و حمل و نقل عمومی حتی از افق ۱۳۹۷ برنامه پنج ساله دوم شهرداری عقب‌تر است.

چهار میلیون و ۱۹۳ هزار و ۹۴۶ دستگاه خودروی پلاک تهران در شهر تهران تردد می‌کنند. آنچه بالاست سرانه مالکیت خودرو نیست، بلکه تعداد دفعات استفاده از خودرو است. دلیل بالا بودن تعداد دفعات استفاده از خودرو همین تخصیص بودجه بوده که از آن می‌توان با اصطلاح چرخه شیطانی ترافیک یاد کرد؛ یعنی تصور شده راه ساخته شود، معابر تعریض شود و حتی معابر طبقاتی شوند تا ترافیک کاهش یابد، اما تقاضای سفر بالا رفته و ترافیک و آلودگی هوا بیشتر شد.

در برنامه‌های شهرداری دکتر نجفی مشاهده می‌کنیم که صحبت ازگسترش حرکت پیاده و دوچرخه، توسعه مترو، نوسازی و توسعه ناوگان اتوبوسرانی و تاکسیرانی شده، اما آنچه تعیین کننده اصلیست بودجه است، که رویکرد آن تغییری نکرده است. از بودجه ۱۷ هزار و ۵۰۰ میلیاردی، ۵ هزار و ۵۵۷ میلیارد یعنی نزدیک به یک سوم به سواره اختصاص یافته است. با این شرایط نمی‌توان انتظار کاهش ترافیک و کاهش آلودگی هوا را داشت. مطابق منشور بین المللی پیاده‌پذیری و شاخص‌های پیاده‌پذیری، اعم از کرومبک و بانک جهانی، لورن دانیل و واکنومیک، پیاده‌پذیری به عوامل مختلفی اعم از ایمنی، راحتی، دلپذیری، کاربری‌ها، فرهنگ پیاده، فضای سبز و خدمات شهری و مبلمان شهری بستگی دارد. وقتی می‌گوییم پیاده در بودجه دیده شود، فقط مقصودمان در حمل و نقل و ترافیک و به عنوان عابر نیست (گرچه وضعیت پیاده به عنوان عابر هم اسفناک است). پیاده باید در بخش‌های مختلف بودجه اعم از حمل و نقل، شهرسازی، خدمات شهری و اجتماعی و فرهنگی دیده شود.

به صورت مشخص باید این رویکرد را تغییر داد و دیگر به بخش سواره که از افق برنامه بسیار جلوتر است، جز موارد نگه داشت و تعمیر، بودجه تخصیص نداد. پیشنهاد ما این است که بودجه توسعه سواره را که حدود ۵ هزار میلیارد تومان است را به صفر رساند و به صورت زیر تخصیص داده شود:

–  ۱۲۲ میلیارد (علاوه بر ۳ میلیارد فعلی) به دوچرخه  تا سهمش در سفرهای شهری براساس برنامه پنج ساله دوم شهرداری، ۱/۵ درصد سفرهای شهری شود.
–  ۲۶۲۱ میلیارد تومان برای ۵۲۴۲ اتوبوس معادل جابه‌جایی خودروهای شخصی تک‌سرنشین در تهران
–  ۹۸۶ میلیارد و ۴۰۰ میلیون تومان برای ۱۲۳۳ واگن مترو معادل جابه‌جایی خودروهای شخصی تک‌سرنشین در تهران
–  ۱۲۷۰ میلیارد و ۶۰۰ میلیون تومان برای پیاده (پیاده‌روها و پیاده‌راه‌ها)، مناسب‌سازی و روان‌سازی و دسترس‌پذیری برای معلولان و سالمندان، مطالعات کاربردی ترافیک (از جمله سنجش پیاده‌پذیری شهر تهران). این موضوع سنجش پیاده‌پذیری دارای اهمیت است تا شناخت داشته باشیم که در هر نقطه چه اقداماتی لازم است.

در بخش بودجه پیاده آنچه بیشتر دارای اهمیت است، پیاده‌پذیری و احیای جایی برای پیاده، در نقاطیست که این جایگاه از بین رفته و محلات به خاطر آن آسیب دیده‌اند، که مثال‌های بارز آن بزرگراه نواب و امام علی هستند. علاوه بر اینباید توجه کرد که شهر تهران به خاطر این نحوه تخصیص بودجه، هزینه زیادی پرداخت خواهد کرد. یک مثال آن اتلاف سالانه ۱۰ هزار میلیارد تومان (یعنی معادل دو برابر همین سوبسید به سواره) براساس حداقل دستمزد وزارت کار در ترافیک تهران است. پس برای ورشکسته نشدن شهر هم که باشد، باید بگوییم «خودرو بس» و مسیر بودجه را تغییر دهیم.  تمامی موارد مورد بحث یعنی امنیت زنان در شهر، دستفروشی، سلامت روان و شهر دوستدار کودک به پیاده‌پذیری و حضور پذیری در شهر کمک می‌کنند و این‌ها (مکمل هم) شهری برای زندگی می‌سازند.

۲۳ بهمن ۱۳۹۶

Connect with Me:

دیدگاه بگذارید

avatar
  Subscribe  
اطلاع از
3 روز تا مجمع عمومی سالیانه باهمستان. برای مشارکت در آن عضو شوید