دعوت به نافرمانی مدنی «نه به پل‌های عابر در خیابان‌های شهر»

دعوت به نافرمانی مدنی «نه به پل‌های عابر در خیابان‌های شهر»

 

بیانیه باهمستان در واکنش به انیمیشن «هم‌طویله‌ای»!

بی‌فرهنگی نهادینه شده در هنجارهای اجتماعی به بدترین شکل خود در انیمیشنی از سوری‌لند منتشر شد. انیمیشنی که در آن عابرانی که از پل روگذر استفاده نمی‌کنند به گوسفند، الاغ، گاو، و خوک تشبیه شدند. شاید سوری‌لند و سروش رضایی نیز خود قربانی این بی فرهنگی نهادینه شده در جامعه‌ای هستند که انسان و تفاوت‌های انسانی نادیده گرفته می‌شود و فضاها و فرصت‌ها برای یک انسان پروتوتایپ با جنس، سن، و توانایی جسمی واحد ساخته می‌شوند، در این جامعه، عجیب نیست که یک میلیون نفر در کمتر از یک روز این نگاه را «پسندیده‌اند.» مطمئنا سروش رضایی هیچ گاه صدای اعتراض یک معلول یا روایت زنانه از پل‌های عابر را نشنیده است، یا فرزندی نداشته است که مجبور باشد مسیر مدرسه را از پل عابر بگذراند. سروش رضایی حتماً پدربزرگ و مادربزرگی را ندیده که تنها مشغولیت روزانه او در این شهر شلوغ خرید از میدان تره‌بار آن طرف پل باشد. شاید سروش رضایی در پیاده‌روی خود هیچگاه از خود سوال نکرده است که چرا برای عبور از یک خیابان شهری باید «سطح» خیابان را ترک کند. هیچ‌گاه سوال نکرده است که چرا در این شهر ماشین به انسان اولویت دارد؟ چرا شیوه آلاینده و مخرب جابه‌جایی به حرکت سالم و پاک برتری دارد؟ چرا عابر باید سطح خیابان را ترک کند تا حرکت سواره تسریع شود؟

شاید سروش رضایی گناهی ندارد، تقصیر از ما است که نتوانسته‌ایم صدای بی‌صدایان شهر باشیم. شاید تقصیر از ما است که با این راحتی تسلیم سرکوب‌ها می‌شویم و سرکوب را به عنوان هنجار قبول می‌کنیم. همه‌ی مایی که آگاهانه این بی‌فرهنگی را به عنوان هنجار قبول کرده‌ایم در این سرکوب شریکیم. همه‌ی مایی که ایمنی خود را به بهای محرومیت و تهدید امنیت دیگری پذیرفته‌ایم. باهمستان از سال ۹۲ بر پل‌های عابر یک علامت سوال گذاشت، و این علامت سوال سرآغاز گفتگوهایی متعددی شد، اما صدای ما کوتاه است و صدای سنت بلند. نهایت صدای ما مگافونی بود که ۱۲ آذر سال گذشته در چهارراه ولیعصر روبروی فریاد بی‌صدایان شهر گذاشتیم، سه نشستی بود که در سال ۹۳ درباره این موضوع برگزار کردیم، تئاتر شورایی بود که  در آبان ۹۲ در زندان قصر روی صحنه بردیم، و در حذف دو پل‌عابر در خیابان خواجه نصیر و میدان انقلاب به طور مستقیم و غیرمستقیم نقش داشتیم. اما انیمیشن سوری‌لند یادآوری این واقعیت تلخ بود که صدای رسانه‌ی در خدمت سرکوب بیش از اعتراضِ محروم است.

ما خوب می‌دانیم که گذشتن از سطح خیابان در محدوده پل‌های عابر غیرقانونی است، و علاوه بر خطر، در صورت حادثه عابرپیاده مقصر است، اتفاقاً همین است که به آن اعتراض داریم و حاضریم هزینه به خطر انداختن ایمنی خود را به بهای شنیده شدن دیگری به جان بخریم. از این رو باهمستان از همه همراهان دعوت می‌کند تا برای یادآوری این حقِ سرکوب شده و همبستگی با زنان، معلولان، کودکان، و سالمندان نادیده گرفته شده با عدم استفاده از پل‌های عابر در خیابان‌های شهری (و نه بزرگراهی) در چالش نافرمانی مدنی «نه به پل‌های عابر در خیابان‌های شهر» با خواست مشخص «خط کشی عابرپیاده زیرپل عابر» شرکت کنند، و از این طریق باهم تمرین کنیم دنیا را از نگاه دیگران ببینیم؛ باهم گفتگو کنیم؛ صدای هم را بشنویم، و باهم‌صدا شویم؛ که تنها باهم می‌توانیم صدا شویم.

مجمع حق برشهر باهمستان
۲۲ خرداد ۹۷

Connect with Me:

3
دیدگاه بگذارید

avatar
3 Comment threads
0 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
3 Comment authors
فوادبهارهفیروزه Recent comment authors
  Subscribe  
جدیدترین قدیمی‌ترین بیشترین رای
اطلاع از
فیروزه
مهمان
فیروزه

این فراخوان به ” نه به پلهای عابر پیاده”، در اعتراض به یک انیمیشن سوری لند را اصلا درک نمی کنم. ابتدا فکر کردم این یک شوخی است ولی با دوباره خواندن مطلب متوجه شدم جدی چنین پیشنهادی را تائید کرده اید. شاید طراح آن انیمیشن با در نظر نگرفتن محدودیتهای موجود در خیابانهای ما برای برخی مردم مانند معلولین یا سالمندان و غیره، در ادای مطلب کوتاهی کرده و شاید در تشبیه کسانی که با سلامت کامل بدنی ولی با بی عقلی تمام خود را به میان خیابان و اتوبان می اندازند به حیوانات، تند رفته باشد. ولی این… بیشتر »

بهاره
مهمان
بهاره

پل های عابر جز معدود چیزهای خوبی هست که تهران داره! متاسفانه با فرهنگ رانندگی (بهتره بگم بی فرهنگی رانندگی) توی تهران، خط های عابر عملا کارایی ندارند و خیلی به ندرت دیده میشه راننده ای روی این خط ها واقعا برای عابر ترمز کنه یا سرعتشو کم کنه که بخواهد به عابر اطمینان بده که عبور کنه. علاوه بر این، متاسفانه خود پیاده رو های تهران به هیچ وجه مناسب همه شهروندان نیست. با ناهمواری ها و پله های روی سطح پیاده رو عملا هیچ وسیله چرخ داری نمیتونه روی پیاده رو حرکت کنه (کالسکه کودک، چرخ خرید میانسالان،… بیشتر »

فواد
مهمان
فواد

در اینکه سیستم مدیریت شهری ناکارآمد و دارای مشکلات متعدد است شکی نیست. ولی به نظر شخصی بنده مشکلات مربوط به سطح آگاهی و شعور در بین افراد جامعه بسیار بسیار وسیعتر و خطیرتر و ریشه ی بسیاری از مشکلات مدیریتی نیز میباشد. رویکرد ماشین محور مدیریتی ریشه در رویکرد ماشین محور شهروندان دارد و الی آخر. شاید نگارنده ی این مطلب توجه ندارد که ماشین های امروزه در ایران بدون سرنشین نیستند بنابراین در تک تک ماشین هایی که میبینیم انواع بی شعوری (عمدتا عدم توجه به حقوق دیگری) را در عادات روزمره انجام میدهند، انسان وجود دارد. همان… بیشتر »