تجربه ناخوشایند دختران از پل‌های عابر پیاده با بیلبوردهای غیراستاندارد

ایلنا: لیلا ارشد( مددکار اجتماعی و مدیرعامل خانه خورشید) در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا، در رابطه با وضعیت شهر برای فعالیت زنان بیان داشت: در سال‌هایی که کار کرده‌ام جای خالی نگاه کارشناسانه و تخصصی در نگاه نهادهایی که در حوزه شهری فعالیت می‌کنند احساس می‌شود؛ یعنی در شهرداری ارتباط مناسبی با نهادهایی که کار می‌کنند وجود ندارد، هر گروهی در شهرداری کارهای متفاوتی را انجام می‌دهد اگر در سال های اخیر همگام فعالیت می‌کردند، اتفاق بهتری رخ می‌داد تا زنان در شهر حضور بهتری داشته باشند.

وی افزود: دختر بچه‌هایی را در کانون اصلاح و تربیت می‌بینم که به دلیل شرایط و اوضاع شهری در کانون هستند و به نظر می‌رسد؛ در آینده نیز شرایط بهتری نخواهند داشت. هنوز در کلانشهر تهران خانه‌های کوچکی برای زنانی که به هر دلیلی در معرض آسیب‌ هستند و متاسفانه دچار مشکلات پیچیده‌ای هستند وجود ندارد؛ همچنان نگاه به زنان اردوگاهی است، به طور مثال این تفکر وجود دارد که اگر ۵۰۰ نفر آنها را به جایی منتقل و در آنجا از آنها نگهداری کنیم شرایط بهتر می‌شود.

ارشد تاکید کرد: نگاه اردوگاهی و جمع‌آوری و نگاهی‌که همچنان به کودکان و زنان آسیب دیده وجود دارد مشکل‌ساز است، باید این امکان فراهم شود که معاونت‌های اجتماعی در کنار کمیسیون اجتماعی و حتی کمیسیون شهرسازی اقداماتی انجام دهند که شهر دوستدار زنان و کودکان باشد.

مدیرعامل خانه خورشید در ادامه گفت: در شهر هیچ پیاده‌رو مناسبی برای زنان وجود ندارد، شرایط شهر برای زنان مسن یا مادری که بخواهد با کالسکه فرزند خود را بیرون بیاورد به هیچ عنوان مناسب نیست؛ بنابراین فضای بی‌دفاع شهری وجود دارد که موجب می‌شود زنان بیشتر از مردان از این مساله آسیب ببینند؛ همچنین بدلیل وضعیت شهر، شرایط فیزیکی، عاطفی روانی و اجتماعی زنان نیز آسیب می‌بیند.

ارشد گفت: حضور زنان در فضای بی‌دفاع شهر و مشکلاتی که می‌تواند برای آنها ایجاد کند از مسائل مهمی است که باید مطرح شود. با چه تفکری روی پل عابر پیاده که در برخی نقاط تهران حتی مردان جرات نمی‌کنند از آن عبور کنند بیلبوردهایی نصب می‌کنند که به ناامنی آن پل دامن می زند. شهرداری بیلبوردهایی را روی این پل‌ها نصب می‌کند پولش را می‌گیرد؛ اما به عنوان یک مددکار زنان بسیاری را دیده‌ام که تجربیات بسیار ناخوشایندی از پل عابر پیاده که از پایین دید چندانی ندارد برای آنها پیش آمده است.

وی افزود: شهرداری باید یک مرکز مطالعات و پژوهش بسیار بزرگ داشته باشد که این مسائل را بررسی کند. باید با متخصصان حوزه شهری این مساله را حل کرد.

این مددکار اجتماعی در ادامه با ارائه پیشنهادی برای خدمات به زنان آسیب‌دیده در محلات حاشیه نشین بیان داشت: با توجه به آماری که در رابطه با ساخت مساجد وجود دارد، می‌توان در بخش‌هایی از شهر که حاشیه‌نشین هستند و شرایط نامناسبی دارند از مساجد به عنوان مامنی برای بهداشت افراد آسیب دیده و یا در معرض آسیب استفاده کرد.

ارشد تاکید کرد که بهتر است مساجد حمام‌هایی را برای مردم محله‌های حاشیه نشین در نظر بگیرند.

وی در پایان از مساجد درخواست کرد رسیدگی به زنانی را که در محلات حاشیه‌نشین دچار مشکل شده‌اند را نیز در دستور کار خود قرار دهند.

عابر پیاده در تهران ۱۳۹۶

انسان شناسی و فرهنگ، سپیده شهبازی: روز یک عابرپیاده می تواند پر از ناکامی باشد حتی اگر تمام مسیر را تا مقصد فقط پیاده روی کرده باشد و از هیچ وسیله حمل و نقل عمومی استفاده نکرده باشد. باید از پیاده روهایی عبور کند که در قسمت هایی از طول مسیر اصلا وجود ندارند و ساختمان های نیمه ساز آنها را با انواع داربست و روبان های زرد بلعیده اند. پیاده روهایی با انواع پله و کنده کاری و تفاوت سطح در پیاده رو، و ماشین هایی که بی دغدغه جلوی هر پل و هر پیاده رویی پارک کرده اند و عابر پیاده باید مدام از پیاده رو خارج شود و در خیابان ادامه مسیر بدهد و بعد دوباره به پیاده رو برگردد. در بسیاری از اتوبان ها و پل ها به طور کل مسیری برای پیاده روی پیش بینی نشده است و شما برای حفظ جانتان بهتر است از پیاده روی در آنها منصرف شوید. بعد از تاریک شدن هوا هم مشکلات دیگری اضافه می شوند. خیابان های تاریک حس ترس و عدم امنیت را با خود به ارمغان می آورند. چراغ ها متعلق به خیابان ها هستند و نه پیاده رو ها و شاید گاهی راه رفتن در خیابان حس امنیت بیشتری نسبت به پیاده رو به شما بدهد.
عابر پیاده در تهران عضوی مزاحم است که تلاش می شود با فرستادنش به زیر زمین یا روی پل عابر پیاده از شرش خلاص شد. اگر سری به خیابان انقلاب بزنید و بخواهید کتابی بخرید یا در کافه ای بنشینید یا در مسیرتان سری به تئاتر شهر بزنید و ببینید چه تئاترهایی روی صحنه است یا بخواهید بروید سینما سپیده و فیلم ببینید اغلب ناچارید از چهارراه ولیعصر عبور کنید؛ باید برای دقایقی لذت پیاده روی در انقلاب را فراموش کنید و تصمیم بگیرید برای رد شدن از این چهاراه چه باید بکنید. می توانید به زیر زمین بروید و از طریق زیرگذر دوباره مسیر خروج را پیدا کنید، یا می شود از زیر میله هایی که چهار طرف چهارراه برای جلوگیری از عبور مرور آدم ها تعبیه شده اند نیم خیز رد شوید، یا تمام مسیر را تا انتهای نرده ها پیاده بروید و دوباره برگردید. باید یکی از اینها را انتخاب کنید تا آرامش اتومبیل های شهر بهم نخورد و خیابان ولیعصر روی عابر پیاده را به خودش نبیند.
اگر از مترو میدان جهاد یا همان فاطمی خودمان خارج شده باشید و بخواهید به سمت یوسف آباد بروید می بینید که باز هم پیاده رو را برایتان نرده کشی کرده اند تا مجبور شوید از پل عابر پیاده ای که در همین چندماه اخیر سر و کله اش پیدا شده استفاده کنید.
از مترو میدان هروی که خارج می شوید سر از کوچه ای در می آورید که اگر از بخت بدتان بعد از تاریک شدن هوا گذرتان به آن افتاده باشد بهتر است برای ادامه مسیر چراغ قوه موبایلتان را روشن کنید تا یکوقت زمین نخورید.
مترو هم خود داستان دیگری دارد. مترو در تهران وسیله ایست که گویا تنها برای جوانان ساخته شده است. بسیاری از ایستگاه ها مانند شهیدبهشتی، شوش یا پانزده خرداد پله های زیادی دارند. بماند که بعضی از آنها که پله برقی دارند هم در بسیاری از اوقات پله هایشان خراب است، نمونه اش ایستگاه فرهنگسراست. ایستگاه های خط ۳ مترو تهران از سیستم تهویه مناسبی برخوردار نیستند. ازدحام در مترو اینطور می طلبد که مترو سواران از قدرت بدنی و جثه مناسبی برخوردار باشند وگرنه ممکن است زیر دست و پا له شوند. یک کودک یا یک فرد مسن چطور می توانند به راحتی از مترو استفاده کند؟ اصلا درباره آن دسته از مردم که ناتوانی های حرکتی یا تنفسی دارند صحبت نمی کنم.
بی آر تی ها تا کنون یکی از بهترین وسیله های نقلیه در تهران بوده اند. البته آنها هم دچار ازدحام هستند. به نظر می رسد در این سال ها به جای عریض و طویل کردن اتوبان های تهران و خدمت رسانی مدام به اتومبیل ها و اتومبیل سواران باید برای تجهیز بهتر ناوگان حمل و نقل عمومی تلاش بیشتری می شد و امید است که در آینده این گونه شود. به تازگی اما در اتوبوس های بی آر تی که بسیاری از مردم مدت زمان زیادی را به صورت سرپا در آنها می ایستند تمام پنجره ها با تبلیغ پوشانده شده اند و مسافران قادر به دیدن مناظر شهر نیستند. بعد از تاریک شدن هوا اوضاع بدتر می شود و مردم مدام از هم می پرسند که الان در کدام ایستگاه هستند.
از تاکسی ها حرفی نمی زنم. با آمدن اسنپ و تبسی به بازار مشکل بسیاری از مسافران که متقاضی استفاده از تاکسی ها بودند به مراتب کمتر شده است و دیگر در روزهای سرد و برفی و بارانی شاهد کنار زدن ماشین ها و فریاد دربست دربست در مقابل صف های طولانی مردم یخ زده در سرما نیستیم یا شاهد تاکسی هایی که کرایه ها را با توجه به وضع هوا یا زمان های مختلف روز ، بالا می بردند و مسافر چاره ی جز قبول این افزایش نرخ ها نداشت.
با همه این تفاسیر سوال اصلی اینجاست که تهران واقعا متعلق به کیست؟ آیا به آینده شهر فکر می کنیم؟ از زیبایی ها و امکانات تهران چه کسی قرار است بهره ببرد؟ اگر بنا به نظر بسیاری از کارشناسان وضعیت حال حاضر تهران وخیم است، اگر ترافیک و آلودگی تهران هر سال دارد مردم و مسئولین را به دردسر می اندازد، اگر سالانه تعدادی از مردم شهر به این دلیل جان خود را از دست می دهند، اگر نزاع های خیابانی شهر تهران بالاتر از تمام شهرهای ایران است، و اگر اختلالات روانی در تهران به درصد قابل توجهی رسیده است همه به این معناست که حال مردم این شهر خوب نیست و باید فکری کرد وچاره ای اندیشید.
اما با وجود سیستم ضد عابر پیاده کنونی چرا مردمی که می توانند از ماشین های شخصی شان استفاده کنند، بخواهند عابر پیاده باشند؟ چرا باید بخواهند در ازدحام مترو بمانند؟ در ایستگاه بی آر تی وقتی مدت ها در سرما منتظر اتوبوس ایستاده اند شاهد رد شدن اتوبوس های خالی از مقابلشان باشند؟ چرا باید بخواهند از پیاده روهای ناهموار و تاریک رد شوند؟ چرا باید به خودشان زحمت عبور از بی شمار پل های عابرپیاده را بدهند؟ چرا باید وارد اتوبوس هایی شوند که از داخلشان صفحه های سیاه سوراخ سوراخی مشاهده می شود که شهر را تیره و تار کرده؟ آیا این اتوبوس ها و متروها شبیه قبرهای متحرک بزرگ نیستند؟
برای بهتر شدن اوضاع شهر تهران، داشتن آسمان آبی و بالا رفتن تعداد روزهای سالم در سال باید به دنبال راهی بود که مردم آرامش بیشتری را در شهر تجربه کنند، کمتر در معرض آلودگی های صوتی و تنفسی قرار بگیرند، کمتر در ازدحام بمانند و تنش کمتری تجربه کنند. بیشتر بتوانند از فضاهای شهری استفاده کنند، بیشتر به پیاده روی، دوچرخه سواری و دویدن در شهر بپردازند و فضای شهری این اجازه را به آنها بدهد. برای رسیدن به همه اینها نیاز به برنامه ریزی برای تبدیل تهران به شهری انسان محور داریم. شهری که به انسان احترام می گذارد و تمام امکاناتش را بر این مبنا قرار می دهد.

آزار زنان در فضاهای بی دفاع شهری

آفتاب‌نیوز: عضو کمیسیون معماری و شهرسازی شورای شهر تهران با بیان اینکه زنان ۵۰ درصد جمعیت شهر را تشکیل می‌دهند و توجه به زنان یکی از آزار زنان در فضاهای بی دفاع شهریمطالبات و نیازهای اصلی است، گفت: باید در قالب قوانین و دستورالعمل‌ها تغییر رویکرد جدی در این زمینه داشته باشیم تا نگاه گذشته به زن تغییر کند.

زهرا نژادبهرام در نشست “امنیت زنان در شهر” که با حضور لیلا ارشد در نمایشگاه مطبوعات برگزار شد، گفت: شهر بنا به دلایل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و … مردانه ساخته شده است آن هم مردان بالغ و سالم.

وی با بیان اینکه رویکرد شهر همواره مردانه بوده است، گفت: برهمین اساس تمامی سازه‌ها و تاسیسات شهری در راستای پاسخگویی به نیاز مردان ساخته شده است.

به گزارش ایسنا، عضو کمیسیون معماری و شهرسازی شورای شهر تهران با بیان اینکه حالا شرایط اجتماعی، سیاسی و اقتصادی تغییر کرده و زنان وارد حوزه اجتماعی شده‌اند، گفت: زنان نسبت به قبل بیشتر در شهر حضور دارند و برمبنای این تعاریف باید تاسیسات تغییر شکل دهد، اما متاسفانه کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

نژادبهرام با بیان اینکه زنان ۵۰ درصد جمعیت شهر را تشکیل می‌دهند و توجه به زنان یکی از مطالبات و نیازهای اصلی است، گفت: لذا باید در قالب قوانین و دستورالعمل‌ها تغییر رویکرد جدی در این زمینه داشته باشیم تا نگاه گذشته به زن تغییر کند.

وی با بیان اینکه باید اقدامات جدی و ضروری در راستای حمایت از زنان در شهر و بهبود فضای شهری انجام شود، گفت: یکی از مواضع مورد تاکید فضاهای بی دفاع و ناامن شهری است، چراکه بررسی‌ها نشان داده بسیاری از این فضاهای بی‌دفاع به دلیل عدم توجه یا بی‌دقتی از نظر سازه‌ای شکل گرفته که اگر در زمان ساخت دقت بیشتری می‌شد این فضاهای بی‌دفاع شکل نمی‌گرفتند و حالا باید کاری کنیم تا آثار سوء آنها کاهش یابد.

عضو کمیسیون معماری و شهرسازی شورای شهر تهران، ری و تجریش با بیان اینکه شورای شهر و بخصوص کمیسیون معماری و شهرسازی در راستای ایجاد شرایط مثبت گام برخواهند داشت، گفت: باید این فضاهای بی‌دفاع شهری شناسایی، شاخص‌بندی و نسبت به رفع آنها اقدام شود و این در دستور کار کمیسیون شهرسازی قرار دارد.

نژادبهرام همچنین با تاکید بر استفاده از ظرفیت‌ها سمن‌ها و گروه‌های مردم‌نهاد گفت: انجمن‌ها، بال‌های همراهی شورای شهر هستند.

همچنین لیلا ارشد یکی از فعالان حوزه شهری گفت: متاسفانه همیشه طی سال‌های اخیر جای نگاه کارشناسی و تخصصی در ارتباط با نهادهای مردم نهاد خالی بوده و می‌بینید یک مسوول در شهرداری تهران از سازمان‌ها و معاونت‌های مختلف به معاونت‌ها و سازمان‌هایی رفته که هیچ غرابت معنایی با یکدیگر ندارند.

وی با بیان اینکه متاسفانه در تهران زنان همواره مورد غفلت قرار گرفته‌اند، گفت: هنوز در تهران خانه کوچکی برای زنان در معرض آسیب که دچار مشکلات متعدد هستند وجود ندارد و متاسفانه هنوز نگاه اردوگاهی و بگیر و ببند با زنان و کودکان دارند.

این فعال حوزه شهری با انتقاد از نگاه جمع‌آوری به زنان و کودکان آسیب دیده گفت: باید اعلام کنم هیچ پیاده‌رویی در تهران مناسب تردد زنان با بار و کالسکه نیست و در فضاهای بی دفاع شهری زنان در معرض آسیب و آزار و اذیت هستند که این آزار و اذیت‌ها تنها فیزیکی نیست بلکه روانی هم هست.

ارشد با بیان اینکه مشخص نیست با چه تفکری بیلیبوردهای تبلیغاتی بر روی پل‌های عابر پیاده نصب شده است، گفت: این بیلبوردها فضاهای بی دفاعی را ایجاد کرده‌اند که حتی مردها هم جرات عبور از آنها را ندارند و دانشجویان زیادی را می‌شناسم که تجربه تلخ از پل عابر پیاده دارند و این در حالی است که کمیسیون‌ها و معاونت‌های متعدد شورا و شهرداری می‌توانستند و می‌توانند در کنار یکدیگر باشند و تصمیمات واحدی اتخاذ کنند.

این فعال حوزه شهری همچنین با بیان اینکه مرکز مطالعات و پژوهش‌های شهرداری، مرکز بسیار بزرگی است که می‌تواند میزان موفقیت این پروژه‌ها و میزان نارضایتی شهروندان را بسنجد، گفت: سازمان‌های مردم نهاد آمادگی آن را دارند که اطلاعات خود را در اختیار شهرداری قرار دهند.

پل مکانیزه ؛ بلای جان شهروندان

اقتصاد آنلاین: این روزها صحنه عبور عابران پیاده از عرض آزادراه‌ها و خیابان‌ها آن نیز درست زیر پل هوایی، در شهرها به امری عادی تبدیل شده است. بر اساس آمارها روزانه ۱۳عابر پپاده بر اثر تصادفات در کشور فوت می‌کنند که بیشتر این تصادفات درست زیر پل‌های عابر پیاده اتفاق افتاده است. مشکلی که اگر از دید عابران پیاده نگاه کنیم، به نبود زیرساخت‌‌ها باز می‌گردد و اگر هم از دید مدیران شهری به این مساله نگاه کنیم، با عدم فرهنگ‌سازی در استفاده صحیح از امکانات شهری مرتبط است.

فقر پل‌های مکانیزه

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از قانون ، در چند سال اخیر شاهد افزایش پل‌های عابر پیاده و مکانیزه کردن پل‌های قدیمی در سطح شهر تهران بوده‌ایم. با این وجود شهروندان هنوز آن‌گونه که باید از این پل‌ها استفاده نمی‌کنند. اما وضعیت در دیگر شهرهای استان تهران به‌گونه دیگری است. تعداد پل‌های مکانیزه در سه شهرستان شهریار، قدس و ملارد این استان به تعداد انگشتان دست نیز نمی‌رسد. در این میان در برخی شهرهای استان تهران به‌دلیل موقعیت خاص جغرافیایی، وجود پل‌های عابر پیاده از اهمیت بیشتری برخوردار است چراکه معمولا این شهرها در دو طرف یک خیابان شکل گرفته‌ و توسعه یافته‌اند. شهروندان این شهرها برای امرار معاش و تامین مایحتاج خود گاهی در روز مجبور هستند که بارها از عرض خیابان گذر کنند. این عبور و مرور گاهی به قیمت جان عابران تمام می‌شود.

ملارد شهر پل‌های لرزان

ملارد یکی از شهرهای استان تهران است که می‌توان گفت در دوطرف محور مواصلاتی کرج-ملارد شکل گرفته است. باتوجه به اینکه شهروندان ملاردی برای امرار معاش و تامین نیاز‌های روزمره خود مجبور هستند در روز چندین بار عرض این محور را طی کنند، احداث و توسعه پل‌های عابر پیاده از ضرورت‌های این شهر محسوب می‌شود. اما اندک پل‌های عابرپیاده این شهر حال و روز خوشی ندارند.

پل‌هایی لرزان که با هر قدم عابران گویا فریاد فرسوده بودن سر می‌دهند. پل‌هایی که به‌گفته برخی از شهروندان ملارد، ریسک عبور از خیابان بسیار کمتر از عبور از آن‌هاست. یکی از اهالی ملارد درباره پل‌های عابر پیاده گفت:« عمر پل‌های شهر ملارد شاید به چند دهه قبل باز می‌گردد. کافیست تنها چند قدم بر روی این پل راه بروید، متوجه منظور من خواهید شد. پله‌های آن‌ها مانند شیشه صاف شده و لغزنده است. به‌خاطر اینکه شکل پل مارپیچ است، هر لحظه فکر می‌کنید که از پل به پایین سقوط می‌کنید. روی بعضی از پل‌ها هم که می‌ایستیم، به‌دلیل شکاف‌هایی که کف پل وجود دارد، می‌توانیم کف خیابان را ببینیم. هنگام راه رفتن روی پل، تکان‌های بسیاری می‌خورد. در زمستان هم اگر از جان‌تان سیر شدید باید از این پل‌ها استفاده کنید».

تبلیغاتی که امنیت را ربوده است

پل‌های عابر پیاده که با هدف افزایش ایمنی شهروندان ساخته شده‌اند، به‌دلیل نصب بیلبورد و تابلوهای تبلیغاتی در تمامی سطح پل، شب‌ها و حتی در ساعات کم تردد به مکانی برای تجمع معتادان و حتی اراذل و اوباش و زورگیران تبدیل شده‌اند و درعمل استفاده دیگری ندارند. یک خانم اهل ملارد درباره معضل امنیت در پل‌های این شهر گفت:« خطر تصادف را به جان می‌خرم ولی از این پل‌ها عبور نمی‌کنم. نمی‌دانم چرا تکنولوژی این‌قدر دیر به شهر ما می‌رسد. چند سال است که در شهر تهران پل مکانیزه نصب شده، اما فکر کنم که دیدن این پل‌ها با این مدیران به عمر ما کفاف ندهد. به‌دلیل وجود پله‌های بی‌شمار و ناجور نمی‌توانم از این پل‌ها عبور کنم، ولی به دخترم نیز اجازه نمی‌دهم که از پل‌ها عبور کند. چون تابلو تبلیغاتی روی پل نصب کردند، سقفش هم که پوشیده است، بیشتر شبیه یک خانه برای معتادان و اراذل و اوباش شده است. چند وقت پیش روی یکی از همین پل‌ها از چند نفر زورگیری کردند. ترجیح می‌دهیم از خیابان عبور کنیم تا مورد زورگیری و سرقت قرار بگیریم. البته گاهی اوقات که به شهرداری و شورای شهر اعتراض می‌کنیم، سطح تابلوهای تبلیغاتی را بالاتر می‌برند که دید مناسبی وجود داشته باشد اما این مساله همیشگی نیست و در بسیاری از موارد تابلوهای تبلیغاتی به‌گونه‌ای نصب می‌شوند که امنیت عابران به خطر می‌افتد.

باغستان شهر پل‌های خاموش

شهر باغستان در شهرستان شهریار از به‌هم پیوستن محلاتی که فاصله زیادی با هم دارند، تشکیل شده است. این شهر نیز مانند ملارد در دو طرف محور اصلی تهران- شهریار شکل گرفته است. اما با این تفاوت که مساله ترافیک در این شهر حادتر است. چرا که شهروندان دیگر شهرهای شهرستان شهریار برای رفتن به تهران ناگزیر به عبور از این شهر هستند. اگر در ساعت‌‌های پیک ترافیک از باغستان عبور کرده باشید، صحنه گذر عابران پیاده از عرض خیابان و همچنین درگیری‌های لفظی و فیزیکی آن‌ها با رانندگان را در این شهر دیده‌اید.

پل‌های عابر پیاده با هدف ایمنی و تسهیل در رفت و آمد شهروندان، طراحی و ساخته‌ می‌شوند. وجود پل عابر پیاده در خیابان‌ها موجب شده تا رانندگان با اطمینان خاطر بیشتر و بدون در نظر گرفتن تردد عابر پیاده به مسیرشان ادامه دهند. اما به‌دلیل غیر اصولی بودن بیشتر این پل‌ها، شهروندان ترجیح می‌دهند از خیابان به جای پل‌های عابر پیاده استفاده کنند. تاکنون چند شهروند باغستانی به‌دلیل مشکلات عبور از پل عابر پیاده در اثر تصادف جان خود را از دست داده‌اند. نکته جالب توجه اینجاست که بیشتر این تصادف‌ها در زیر پل‌های عابر پیاده رخ داده است. حال این پرسش مطرح است که چرا شهروندان باغستانی خطر تصادف را به جان می‌خرند اما حاضر به استفاده از پل‌های عابرپیاده نیستند؟

یکی از اهالی باغستان با اشاره به مشکلات تنها پل مکانیزه این شهر گفت:«باغستان شهری است که در دو طرف محور شهریار به تهران شکل گرفته است. به‌همین دلیل چندین پل عابر پیاده در این شهر وجود دارد. اما تنها یکی از این پل‌ها که به پل‌باغ معروف است، استاندارد و مکانیزه است. آن‌هم در ماه بیشتر از ۲۰ روز خراب است و کار نمی‌کند. از سوی دیگر گاهی اوقات نیز ورودی این پل بسته است. یکی دیگر از مشکلات این پل امنیت نداشتن آن است، چراکه به اندازه‌ای تابلوهای تبلیغاتی روی آن نصب کرده‌اند که دید کافی ندارد و به‌همین دلیل ترجیح می‌دهم از خیابان عبور کنم تا از پل باغ. تکلیف ما را مشخص کنند که این پول عمومی یا خصوصی است؟ ».

پل‌های مرگ

یکی از اهالی محله بادامک شهر باغستان با ابراز گلایه‌ از مشکلات پل عابر پیاده این محله، بیان کرد:«در ورودی بادامک دو پل وجود دارد. اما هیچ‌کس حاضر نیست از مرد و زن از این پل عبور کند. این پل‌ها حتی یک لامپ در شب هم ندارد. چون یک محله و پل کم تردد است، مکان خوبی برای خفت کردن و زورگیری است. جدا از مساله نبود امنیت، وقتی روی پل راه می‌روید، به اندازه‌ای می‌لرزد که فکر می‌کنید همین الان سقوط می‌کند. البته چند سال پیش یکی از پل‌ها در حال سقوط بود که تعمیر شد.علی‌رغم انجام این کار بازهم می‌لرزد».

اندیشه نیز یکی دیگر از شهرهای شهریار است. در ورودی این شهر پل مکانیزه‌ای نصب شده است که به‌گواه شهروندان این شهر در اکثر مواقع خاموش است؛ خاموشی‌ای که بلای جان آن‌ها شده است. زیرا به‌دلیل وجود موانع، امکان تردد از خیابان برای آن‌ها وجود ندارد. به همین دلیل آن‌ها برای تردد مجبور هستند مسافت طولانی را طی کنند. یک شهروند اندیشه درباره پل مکانیزه این شهر گفت:« در ورودی فاز یک اندیشه، یک پل مکانیزه قرار دارد که به‌دلیل وجود نرده و حفاظ در وسط خیابان امکان تردد از خیابان از شهروندان گرفته شده‌است و همگی برای تردد باید از این پل استفاده کنند. وضعیت این پل نیز اسف‌بار است، در اکثر اوقات خراب است و روزهایی که به سالم بودن پل دل خوش می‌کنید، هنگامی که قصد عبور از آن را دارید متوجه می‌شوید فقط یک سمت پل کار می‌کند و سمت دیگر آن خراب است. اگر مسئولان هر روز مجبور بودند از این پل عبور کنند، متوجه مشکل شهروندان می‌شدند».

توسعه پل‌های عابرپیاده و مکانیزه کردن پل‌های پر تردد، یکی از ضرورت‌های امروز مدیریت شهری به‌شمار می‌رود. ضرورتی که همانند صدها مساله دیگر به وادی فراموشی سپرده شده است. این فراموشی موجب جان باختن شهروندان بسیاری در کشور شده است.

تولد آسیب‌های اجتماعی در پل‌های هوایی

خبرگزاری مهر، گروه استان‌ها – مریم یاوری: پل‌های هوایی به منظور تامین امنیت جانی عابران پیاده سال‌هاست که به خدمت بشر آمده و در بسیاری از کلانشهرهای کشور انواع مختلفی از این پل‌ها ساخته و در اختیار شهروندان قرار گرفته است.

اما این روزها و با محصور شدن پل‌های هوایی در خیابان‌ها با تابلوهای تبلیغاتی، این مکان که قرار بود فضایی برای تامین امنیت جان عابران پیاده باشد با حضور برخی از معتادان، تکدی گران، سارقان به محلی نا امن برای عابران پیاده تبدیل شده است.

مصداق این مدعا را می‌توان با کمی دقت در نحوه استفاده از این پل‌ها به ویژه در ساعات شبانگاهی مشاهده کرد. با کمی تامل می‌توان دریافت که بسیاری از شهروندان و به ویژه بانوان در ساعاتی که هوا رو به تاریکی می‌رود احتمال تصادف با خودروها در هنگام عبور از عرض خیابان را به تردد بر روی پل‌هایی که این روزها دیگر محیطی امن نیست، ترجیح می‌دهند.

البته به غیر از مسئله تابلوهای تبلیغاتی، برخی پل های هوایی در شهر اصفهان دارای حفاظ آهنی در قسمت راه پله هاست که این مسئله نیز دید در شب را برای عابران دشوار و ترس برای عبور در ساعات خلوت روز و شب را برای بانوان و سالمندان بیشتر کرده است.

عبور از عرض خیابان و تصادف را به عبور از پل هوایی ترجیح می‌دهم

در این راستا مریم کرباسی، یکی از ساکنان خیابان پروین که مجبور است برای رفتن به منزلش هر شب از روی پل هوایی عبور کند، با ابراز نگرانی نسبت به وضعیت امنیتی پل‌های هوایی در سطح شهر به خبرنگار مهر می‌گوید: من صبح و شب و برای رفت و آمد به منزل و محل کار مجبور به عبور از روی پل‌های هوایی در خیابان پروین هستم و این در حالی است که مدت‌هاست و به دلیل مشاهده برخی از آسیب‌های اجتماعی بر روی این پل و همچنین اتفاقی که برایم افتاد دیگر حاضر به تردد از روی این پل‌های هوایی نیستم.

وی که معتقد است تا قبل از نصب تابلوهای تبلیغاتی بر روی پل‌های هوایی امنیت این پل‌ها خوب بوده است، اضافه می‌کند: این در حالی است که با نصب این تابلوها و از بین رفتن دید بیرونی به این پل‌ها نا امنی در این محیط نیز ایجاد شده است.

حفظ و نگهداری پل‌های عابر پیاده بر عهده پیمانکاران و بهره برداران است و بر اساس سیاست‌هایی که تعریف شده شهرداری در حفظ و نگهداری پل‌های هوایی وظیفه‌ای ندارد

این شهروند اصفهانی که معتقد است وضعیت نظافتی و خدمات دهی پل‌های هوایی در اصفهان نسبت به دیگر کلانشهرهای کشور مناسب‌تر است، ادامه می‌دهد: مسئولان باید هر چه زودتر برای تامین امنیت این اماکن نیز چاره‌ای بیندیشند.

تامین امنیت پل‌های هوایی بر عهده بهره برداران است

اما علیرضا صلواتی، معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری اصفهان نیز در گفت‌وگو با خبرنگار مهر به وجود دو نوع پل هوایی در اصفهان اشاره می‌کند و می‌گوید: بسیاری از پل‌های هوایی در اصفهان معمولی و حدود ۲۸ پل نیز به صورت مکانیزه در شهر اصفهان فعالیت می‌کنند.

وی در ادامه با بیان اینکه پل‌های هوایی در اصفهان به لحاظ روشنایی در شب در شرایط مناسبی است، می‌افزاید: حفظ و نگهداری پل‌های عابر پیاده بر عهده پیمانکاران و بهره برداران است و بر اساس سیاست‌هایی که تعریف شده شهرداری در حفظ و نگهداری پل‌های هوایی وظیفه‌ای ندارد.

معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری اصفهان همچنین به فعالیت تیم بازرسی برای نظارت بر فعالیت پل‌های هوایی در سطح شهر اصفهان اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد: زمان فعالیت پل‌های هوایی مکانیزه در سطح شهر اصفهان از ساعت شش صبح تا ۲۲ تعیین شده است و از این رو پیمانکاران تنها باید در این ساعات به شهروندان خدمات ارائه کنند.

پیمانکاران باید با تامین نگهبان به صورت ۲۴ ساعته امنیت پل‌های هوایی در اصفهان را افزایش دهند

وی تصریح می‌کند: پیمانکاران باید در زمانی خارج از زمان تعریف شده برای فعالیت پل‌ها اقدامات تاسیساتی و تعمیرات را بر روی پل‌های عابر پیاده انجام دهند.

صلواتی که معتقد است تامین امنیت پل‌های هوایی نیز بر عهده پیمانکاران است، اضافه می‌کند: از این رو پیمانکاران باید با تامین نگهبان به صورت ۲۴ ساعته امنیت پل‌های هوایی در اصفهان را افزایش دهند.

وی در ادامه با بیان اینکه بر اساس برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته از این پس شهرداران مناطق با پیمانکاران پل‌های هوایی ارتباط مستمری را خواهند داشت، ادامه می‌دهد: دو اکیپ نظارتی نیز فعالیت پیمانکاران پل‌های هوایی اصفهان را به صورت ساعته بررسی خواهند کرد.

معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری اصفهان در ادامه با بیان اینکه از این پس تغییر رویکردی در انعقاد قرار داد با پیمانکاران پل‌های هوایی در شهر اصفهان ایجاد خواهد شد،‌ ابراز می‌کند: از این پس بر روی امنیت،‌ استانداردسازی و نظافت پل‌های هوایی در اصفهان نظارت جدی‌تری صورت خواهد گرفت.

وی تصریح می‌کند: طی دو سال گذشته در حوزه بهره برداری از پل‌های هوایی در شهر اصفهان در اماکن مناسب اقدامات خوبی صورت گرفته است.

در صورت شکایت مردمی امنیت پل‌ها رسیدگی می‌شود

سرهنگ جهانگیر کریمی، معاون اجتماعی فرماندهی انتظامی استان اصفهان نیز در گفت‌وگو با خبرنگار مهر در خصوص تامین امنیت پل‌های هوایی اظهار می‌کند: در این خصوص تاکنون گزارشی در خصوص ایجاد مزاحمت برای شهروندان نداشته‌ایم.

سعی بر آن خواهیم داشت تا در گشت‌های انتظامی بازدید از پل‌های هوایی را نیز در دستور کار قرار دهیم

وی در خصوص برنامه نیروی انتظامی برای تامین امنیت این اماکن ابراز می‌کند: در این راستا باید توجه داشته باشیم که در صورت اعلام گزارش از سوی شهروندان پیگیری‌های لازم انجام خواهد شد.

معاون اجتماعی فرماندهی انتظامی استان اصفهان که معتقد است نیروی انتظامی نمی‌تواند برای تامین امنیت بر روی پل هوایی نیرو استخدام کند، می‌گوید: در این راستا سعی بر آن خواهیم داشت تا در گشت‌های انتظامی بازدید از پل‌های هوایی را نیز در دستور کار قرار دهیم.

اما در این راستا باید به اتفاقاتی که در ماه‌های اخیر بر روی پل‌های هوایی اصفهان رخ داده نیز گریزی بزنیم که در بین آنها می‌توان به خبر قصد خودکشی داشتن دانش‌آموزی بر روی پل‌ هوایی در اصفهان اشاره کرد که با حضور به موقع تعدادی از شهروندان ناکام ماند و انواع حوادث و اتفاقاتی که ممکن است در آینده شاهد آن باشیم.

از این رو ضروری است که مسئولان شهری در هنگام آغاز بکار ساخت پل‌های هوایی تامین امنیت اجتماعی این اماکن را نیز مورد توجه قرار دهند تا از توسعه آسیب‌های اجتماعی که امروز در دیگر اماکن شاهد آن هستیم بر روی پل‌های هوایی رخ ندهند.

مردم از ترس و دلهره پل هوایی می گویند!

گروه اجتماعی باشگاه خبرنگاران جوان: امروزه در شهر تهران با وجود ترافیک سنگین و تصادفات زیاد، پل های هوایی برای جلوگیری از تصادفات در شهر نصب شده تا زمینه ساز آرامش شهروندان باشد اما این زمینه سازی کمی با مشکل مواجه شده است.

روزانه بیش از ۵۰۰ تصادف منجر به کروکی در تهران اتفاق می افتد، این تیتر خبری است که آبان ماه سال گذشته ذهن ها را درگیر کرد چرا که در آن سید جعفر تشکری هاشمی معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران با اعلام اینکه آمار ارائه شده در خصوص خسارات و تلفات ناشی از حوادث ترافیکی در کشورمان بسیار بالاست، اظهارداشت: تنها در شهر تهران روزانه ۵۰۰ تا ۶۰۰ تصادف منجر به کروکی اتفاق می افتد.

وی افزود: این آمار درحالی است که هر روز صدها تصادف نیز با سازش طرفین حل و فصل می شود و این حجم بالا نشان دهنده بخشی از مشکلات پایتخت در زمینه ترافیک است اما با در نظر گرفتن هزینه ها و خسارات مالی و جانی که تصادفات بر شهروندان و مدیریت شهری تحمیل می کنند، نیاز به اجرای برنامه های گسترده ای در جهت کاهش این هزینه ها و خسارات دیده می شود.

تشکری هاشمی تاکید کرد: عمده ترین دلیل به وجود آمدن صحنه های دلخراش در تصادفات، پایین بودن سطح آگاهی رانندگان و عابران پیاده است و همین امر باعث شده موضوع آموزش های ترافیکی به شهروندان را در اولویت اقدامات خود برای رفع معضل ترافیکی قرار دهیم.

امروزه تنها پایین بودن سطح آگاهی رانندگان و عابران پیاده معضل اصلی تهران در امر تصادفات نیست بلکه نبود پل های هوایی استاندارد و نا امن بودن آن یکی از دلایل اصلی تصادفات است چرا که به گفته عده ای از شهروندان تهرانی اگر پل های هوایی مناسبی در تهران ساخته می شد شاهد این همه تصادف و از دست دادن جان عزیزانمان در مواقع عبور از خیابان نبودیم.

زهرا خانمی ۶۲ ساله است که در هنگام عبور از خیابان بارها صلوات می فرستد و با ناراحتی از عملکرد مسئولان می گوید: وقتی پلی بدون کارایی اینجاست مجبورم که از خیابان رد شوم به این دلیل که پل امام خمینی(ره) جایی زده شده که برای ما شهروندانی که از بی آر تی پیاده می شویم کارایی ندارد و ما به ناچار باید با ترس و دلهره راهی خیابان شویم.

مهدی ۳۲ ساله نیز با عصبانیت و ناراحتی در پاسخ به سوال ما که چرا از پل هوایی برای رسیدن به بی آر تی استفاد ه نکردی،می گوید: این پل خفت گیری و تجمع برای معتادان و کارتن خواب ها است، کسی جرات ندارد از ۸ شب به بعد از این پل هایی که در این منطقه است عبور کند عده ای از زورگیران برایت دام پهن کرده اند پس همین برایت دلیلی می شود که عبور از خیابان را با هزار ترس و دلهره از خودروها به پل های هوایی ترجیح دهید.

امروزه عده زیادی از شهروندان از پل های هوایی شهر به خصوص در بزرگراه ها به دلیل مکانیزه نبودن و ناامنی استفاده نمی کنند و ترجیح می دهند که با رد شدن از خیابان ها و بزرگراه ها جان خود را به خطر بیاندازند.

شهریور ماه سال گذشته بود که مرتضی طلایی نایب‌رئیس شورای اسلامی شهر تهران نیز با بیان اینکه اصل اماکن بی دفاع شهری مسئله بسیار مهمی در حوزه امنیت است، می‌گوید: فضاهای زیادی می‌تواند زمینه احساس ناامنی یا خودناامنی را فراهم کند. پل‌ها در گذشته نیز به دلیل بی دفاع بودن و هم به لحاظ سیما و منظر شهری مورد بحث قرار می‌گرفتند.

وی معتقداست: در شورای سوم مصوبه‌ای داشتیم که طی آن شهرداری ملزم بود اقداماتی برای بهبود سیما و منظر شهری و چشم انداز و عرشه پل‌ها انجام دهد که به جهت پوشش می‌توانست تبدیل به محیط ناامنی شود. آنچه که می‌توانست موجب امنیت و پویایی این محیط‌ها شود تقریبا انجام شده و مورد توجه قرار گرفته است. در حال حاضر مشکل خاصی از بابت این موضوع و نا امنی آن در شهر نداریم.

نایب‌رئیس شورای اسلامی شهر تهران افزود: موضوع امنیت باید در کنار بسیاری از مسائل به آن پرداخته شود. پارک‌ها و ساختمان‌های خالی از سکنه و محله‌هایی مثل عودلاجان نیز چنین شرایطی دارند.

محسن پیرهادی عضو کمیسیون نظارت و حقوقی شورای اسلامی شهر نیز با بیان اینکه حضور مردم پل‌های عابر پیاده را از ناامنی خارج می‌کند، معتقد است: سازندگان باید مراقب باشند که به دلیل ویژگی‌های سازه و نور، این مکان‌ها به نقطه بی دفاع تبدیل نشود.

با وجود اینکه پلیس می‌گوید میزان جرم و جنایت در پل های عابر پیاده چشمگیر نیست. اما کم اعتمادی و بی اعتمادی نسبت به چنین فضاهایی علاوه بر اینکه باعث هدر رفت مبلغ زیادی از سرمایه مالی و انسانی می شود حادثه هایی را نیز می آفریند که دردناک است. این مهم است که فراموش نکنیم پل عابر پیاده قرار است حافظ جان عابر و مایه آسودگی راننده نه پناهگاهی امن برای مجرمان، زنان خیابانی و معتادان باشد .

کلان شهر تهران ۸۵۰ پل هوایی عابر پیاده دارد که از این تعداد ۶۰ پل مکانیزه و مجهز به پله برقی یا آسانسور است اما بی شک شهروندان بسیاری به دلیل اتفاقات ناگواری که در پل های هوایی برای آن ها اتفاق افتاده، از عبور از این پل ها ممانعت می کنند.

به گزارش یک سایت خبری، معاون حمل‌و‌نقل و ترافیک شهرداری تهران، می گوید: به‌طور متوسط روزانه ۲ نفر بر اثر تصادفات در پایتخت جان خود را از دست می‌دهند که یک نفر از آن ها عابر پیاده است.

پل های هوایی تهران سال های بسیاری است که میهمان شهروندان هستند، شهروندانی که خیلی از آن ها رسم میزبانی را به جای نمیاورند و استقبال گرمی از میهمانان خود نمی کنند مگر در صورتی که مجبور باشند.

سالهاست که تردد از پل‌های عابر پیاده برای سالمندان، زنان باردار یا بچه به بغل و دختران جوان با سختی بسیاری همراه است اما برخی مسئولان به این موضوع اهمیت نمی دهند، این را شهروندان تایید می کنند.

شاپور دیوسالار کارشناس ارشد حوزه شهری معتقد است: در تقاطع‌هایی که خودروها می‌توانند با سرعت کمتری حرکت کنند، نیازی به نصب پل عابر پیاده نیست و باید با فرهنگسازی و اصلاح رفتارها، مشکل تردد در این محورها را روی سطح زمین حل کرد. باید در نظر داشت پل‌های عابر پیاده، سازه‌هایی هستند که در منظر شهری تاثیر می‌گذارند، بنابراین بهتر است به جای افزودن پل‌های عابر پیاده، درصدد فرهنگسازی و حل مشکل تردد عابران بر سطح زمین باشیم. به‌طور حتم با افزایش روزافزون خودروها، ساده‌ترین اقدامی که برای حفظ جان عابران پیاده به ذهن مسئولان خطور می‌کند، ایجاد و نصب پل‌های عابرپیاده است، اما باید به این نکته توجه داشت در شهر باید حق تقدم با عابر باشد و اولویت به او داده شود.

این کارشناس با تاکید بر اینکه بالا رفتن از پل‌های هوایی به‌طور حتم برای عابران پیاده زحمت دارد و نیازمند فرهنگسازی در عبور از تقاطع‌ها هستیم، می‌گوید: در معابری که خودروها می‌توانند با سرعت کمتری مثلا ۳۰ کیلومتر در ساعت حرکت کنند، لازم نیست عابر پیاده ارتفاع چهار، پنج متری را بالا برود تا وسایل نقلیه با سرعت بیشتری از تقاطع‌ها عبور کنند. ما تلاش می‌کنیم به محل تلاقی عابر پیاده و سواره معنا بدهیم و با خط‌کشی و چراغ راهنمایی، ایمنی عابران را تامین کنیم.

این در حالی است که اقبال شاکری عضو کمیسیون عمران و حمل‌و‌نقل شورای شهر تهران با این موضوع که برای عبور عابر پیاده خودروها را متوقف کرد یا سرعت حرکت آن ها را کاهش داد، مخالف است، گفت: در بزرگراه و برخی از معابر امکان عبور عابر پیاده از سطح وجود ندارد، چرا که این کار باعث کندی حرکت خودروها می‌شود و فشردگی ترافیک به وجود می‌آید، بنابراین در این معابر حتما نیاز به استفاده از پل‌های عابر است تا حجم ترافیک کاهش یابد، البته در برخی از معابر که جریان عبور خودروها حجیم نیست، می‌توان از عبور سطحی برای عابر پیاده استفاده کرد.

شاکری در گفت‌و‌گو با یک سایت خبری با ابراز بی‌اطلاعی از استانداردهای نصب پل‌های عابر پیاده معتقداست: «نصب پل عابر پیاده در معابر اصلا به سرعت مجاز حرکت خودروها ارتباطی ندارد و این پل‌ها برای عدم تداخل عبور سواره و پیاده نصب می‌شود. البته می‌توان در برخی معابر تدابیری اندیشید تا عبور عابر پیاده از سطح باشد که در این صورت عابر و راننده هر دو باید برای عبور از سطح معابر حوصله کنند.»

عضو چهارمین دوره شورای اسلامی شهر تهران با تاکید بر اینکه اکنون فرهنگ استفاده از پل هوایی عابر پیاده برای شهروندان وجود ندارد، گفت: “این را هم به خود و هم، همه شهروندان می‌گویم که باید در این زمینه فرهنگ لازم را به دست آوریم. در این مورد باید فرهنگسازی شود. مشکل این است که ما مردم عجولی هستیم و در اکثر مواقع به حق دیگران توجه نمی‌کنیم. پس باید در این مورد برای پیاده و سواره فرهنگسازی کرد.”

وی افزود: “ساختن پل هوایی عابر پیاده، بزرگراه، گذرگاه‌های زیر سطحی و پل مشکل ترافیک ما را حل نمی‌کند و نیاز به فرهنگسازی در این مورد داریم.”

محمد سالاری رئیس کمیسیون معماری و شهرسازی شورای شهر تهران در مورد متولی پل‌های عابرپیاده پایتخت، گفت: سازمان حمل‌ونقل عمومی و ترافیک شهرداری تهران وظیفه نصب، معاونت خدمات شهری شهرداری تهران مسئول نگهداری و سازمان زیبا‌سازی شهرداری تهران نیز مسئول اجرای تبلیغات روی پل‌های هوایی هستند. اما این در حالی است که سازمان حمل‌ونقل عمومی و خدمات شهری این وظایف را برعهده خود نمی‌دانند. نکته جالب این است که سازمان خدمات شهری این وظیفه را مربوط به سازمان زیباسازی شهرداری تهران می‌داند. از دیگر سو نیز سازمان زیباسازی با سلب این مسئولیت از خود، این سازمان را فقط مسئول تبلیغات بر بدنه این پل‌ها معرفی می‌کند. هر چند درنهایت گویا قدرت سازمان حمل‌و‌نقل و ترافیک و سازمان خدمات شهری به سازمان زیباسازی می‌چربد و این سازمان کارهای مختلف پل‌های عابر را انجام می‌دهد.

نوزدهم اردیبهشت ماه امسال رسانه‌ها خبر از دستگیری پسر شروری دادند که در نیمه‌های شب، روی پل عابر پیاده محدوده شیخ فضل‌الله نوری زورگیری می کرد. آن روز رسانه‌ها با تیتری هیجانی اعلام کردند که “عامل ایجاد وحشت روی پل های عابر پیاده” دستگیر شد، اما بازتاب این خبر تعداد زیادی را به تکاپو انداخت تا هنگام عبور از پل های عابر پیاده، حواسشان را بیشتر جمع کنند. پرونده سیاوش با ۵۰ فقره زورگیری روی پل های عابر، اگرچه در کلانتری ۱۱۸ ستارخان به سرعت پیگیری و بسته شد ولی پرونده جدیدی را باز کرد تا شهروندانی که در ساعات پایانی شب و در تاریکی هوا مجبور به عبور از پل های عابر هستند، نکات ایمنی را جدی تر بگیرند.

مدیرعامل سابق سازمان زیباسازی شهر تهران در اردیبهشت ماه امسال از ساماندهی همه پل های عابر پیاده پایتخت خبر داد و گفته بود که برنامه های زیادی برای ارتقای سطح ایمنی پل های عابر پیاده در دستور کار داریم.

وی اشاره ای به تاثیر تبلیغات بر ضریب ایمنی پل های عابر پیاده کرده و گفت:که تلاش می کنیم تا با پایان یافتن زمان قراردادهای تبلیغاتی، قراردادهای جدید پل هایی که از نظر ایمنی دچار مشکل شده‌اند را تمدید نکنیم.

جمال کامیاب همچنین از ابلاغ دستورالعملی به همه مناطق در این زمینه خبر داد و گفت: در این دستورالعمل اعلام کرده ایم تبلیغات باید بدنه پل را به طور کامل نپوشاند تا دید کامل از بین نرود، چراکه معتقدیم در این صورت فضا برای اتراق و تردد کارتن خواب ها و معتادان آماده شده و امنیت کاهش می یابد. از طرفی روشنایی پل های عابر نیز در این دستورالعمل مورد تاکید قرار گرفته تا با بازسازی سقف پل های عابر و نصب چراغ، مشکل تاریکی آن از بین برود.

تاکیدات مدیرعامل سازمان زیباسازی بر افزایش ضریب ایمنی پل های عابر پیاده نشان می دهد که این پل ها در کنار پرداختن به مسائلی مثل مکانیزه شدن، بازسازی و به روز شدن برای راحتی حال شهروندان، به موضوعات دیگری مثل روشنایی و در معرض دید کامل قرار گرفتن نیز احتیاج دارند.

مرتضی طلایی در این رابطه گفت: پاکسازی مناطق از معتادان و بیخانمان ها به همکاری همه بخش ها و سازمان ها احتیاج دارد و از طرفی بودجه سنگین می خواهد که شهرداری نمی تواند از عهده آن بر آید؛ بنابراین راهکار اساسی همکاری نهادهای مرتبط است.

وی البته بر خلاف ما، پل های هوایی را مکان بی دفاع شهری نمی داند و معتقد است : بخشی از این پل ها، محل استراحتگاه کارتن خواب ها شده که باید پاکسازی شود، اما پل های عابر پیاده، محل تردد شهروندان هستند، روشنایی دارند و مشکل وجود کارتن خواب ها، با حذف تبلیغات محیطی از عرشه این پل ها حل نمی شود.

طلایی گفت: اگر منصفانه به این مسئله نگاه کنیم، می بینیم که نمی توان به راحتی این مکان ها را ساماندهی کرد، زیرا مشکلی بین بخشی است. به طور مثال در منطقه دره فرحزاد، باقیمانده دره مهران، امتداد اتوبان چمران، زیر پل مدیریت، محله عودلاجان و هرندی فعالیت های بسیاری صورت گرفته، اما همچنان مشکلات زیادی باقی مانده است. سابقه پل های عابر پیاده در ایران ۵۰ ساله است، یعنی ما ایرانی ها نیم قرن است که چشممان به پل عابر پیاده خورده و میخورد، اما سابقه فرهنگ استفاده از پل های عابر پیاده شاید به ۲۰ سال نیز نرسد، حالا حدود ۲۰۰ پل عابر پیاده در تهران ساخته شده که مشتری های چند میلیونی دارد و اگرچه آمار دقیقی در دست نیست، اما می توان نگرانی های مردم در مورد امنیت پل های عابر پیاده را مرتفع کرد.

به گزارش یک سایت خبری، پل‌های هوایی این روزها به چالشی بزرگ برای شهرهای کشور تبدیل شده است،‌ در حالی که فلسفه وجودی این پل‌ها حفظ امنیت جانی عابران پیاده است، ‌اما مسئله امنیت این پل‌ها خود معضلی است که نمی‌توان به سادگی از کنار آن گذشت، اکثر رانندگان از اینکه عابران پیاده از این پل‌ها استفاده نمی‌کنند، شکایت دارند اما این در حالی است که باید پای حرف و درددل عابرانی که هیچ تمایلی به استفاده از پل هوایی ندارند، نیز نشست. راه دوری نمی‌رویم بررسی وضعیت پل‌های هوایی تهران کافی است تا این مشکلات را بیشتر از پیش به رخ مسئولان بکشاند و آن ها را وادار کند تا هرچه زودتر تدبیری برای آن بیندیشند.

مسئولان شهرداری معتقدند که وظیفه آن ها احداث پل‌های هوایی برای حفظ جان عابران پیاده است، اما آن ها وظیفه‌ای برای حفظ امنیت این پل‌ها ندارند، این نیروهای پلیس و انتظامی هستند که باید به این وضعیت رسیدگی کنند و چاره‌ای در این‌باره بیندیشند.البته این امکان برای نیروی انتظامی وجود ندارد تا یک مامور تمام‌وقت برای حفاظت از پل‌های عابر پیاده استخدام کند. حال سوال این است که چه باید کرد؟ البته این در حالی است که در کنار مسئله امنیت این پل‌ها بحث نگهداری و نظافت آن را نیز نباید نادیده گرفت که این مقوله قطعا و بدون هیچ عذر و بهانه‌ای به عهده شهرداری است و البته ناشی از فرهنگ شهروندانی که از این پل‌ها استفاده می‌کنند.

بالاخره مسئولان شهری باید به دنبال یک راهکار اساسی برای خروج از نا امنی پل های عابر پیاده باشند چرا که در غیر این صورت آمار تصادف عابران پیاده در شهر افزایش پیدا می کند و این امر ، مانند بسیاری از عوامل یا به عادت تبدیل می شود و یا به دست فراموشی مسئولان سپرده می شود.

پل های عابر پیاده و تامین امنیت شهروندان

تین نیوز: در حال حاضر، یکی از ملاک‌های اصلی ساخت بسیاری از پل های عابر پیاده به ویژه در شهرهای کشور تنها ایجاد فضاهایی جهت تبلیغات شهری بوده و مطالعات علمی، مدون و همه جانبه نگری در زمینه مکان‌یابی آنها وجود ندارد. این امر خود دلیلی شده تا برخی از “بزه” های اجتماعی متاسفانه گاهی بر روی این پل ها و در سایه برخی تابلوهای تبلیغاتی به راحتی اتفاق بیفتد.

در این رابطه تین نیوز بر آن شد تا با دقت نظر و پیگیری این موضوع متولی تامین امنیت پل های عابر پیاده در سطح شهر راشناسایی کرده و موضوع را مورد بررسی قرار دهد اما علیرغم تلاش ها سازمان های مختلف نسبت به این موضوع توجهی نشان ندادند.

بر اساس این گزارش، عدم ساخت استاندارد و اصولی پل های عابر به منظور کاهش هزینه ساخت و در نظر نگرفتن رفاه و امنیت عابران از یک سو، و نادیده گرفتن مسائل پس از نصب پل از سوی دیگر سودجویان را برآن داشته تا به انحاء مختلف در این اماکن دست به اقدامات ناشایست بزنند. ذکر یکی از عوامل یاد شده کافی است تا هر شهروند آینده نگری در استفاده از پل های عابر پیاده حتی در بزرگراه ها دچار تردید شده و خطر عبور از عرض معبر را به جان خریدار باشد.

بی توجهی به محدودیت‌های کودکان، سالمندان و ناتوانان جسمی و حرکتی در اولویت بخشی به حرکت واره، عابران پیاده را به ارتفاع تبعید کرده و آنها را مجبور به تحمل برخی سختی‌ها می کند که به همین واسطه پل های عابر پیاده باید مجهز به پل های برقی و یا آسانسور جهت سهولت در استفاده باشند و یا حداقل از پله های استاندارد استفاده شود.

این گزارش حاکی از آن ست که تبدیل پل های عابرپیاده به فضای بی‌دفاع شهری به دلیل نصب و پوشیده شدن از تابلوهای تبلیغاتی که ترس و احساس ناامنی برای عابران پیاده تولید می کنند و بالقوه پذیرای آسیب های اجتماعی هستند. این امر باعث شده هر از چند گاهی اخباری مبنی برحوادث و زورگیری ها با استفاده از محیط مناسب سازی شده در پلهای عابر پیاده به گوش برسد. ترس ناشی از مشکلات و عواقب استفاده از پلهای عابر پیاده که از هر دوجهت توسط تابلوهای تبلیغاتی احاطه شده بسیاری از شهروندان بویژه زنان شهر ما را در معرض حوادث ناشی از رانندگی و عبور از عرض خیابان قرار داده امری که مسئولان شهری با صرف نظر از سود تبلیغاتی آن باید ازآن چشم پوشی کنند.

به گزارش تین نیوز، دادگاه کیفری استان تهران، قاتل پرونده قتل در پل مدیریت را به قصاص در ملأ عام محکوم کرد. خانم وکیلی در هنگام گذر از پل عابر در میدان صنعت مورد هجمه یک کارگر افغانی قرار گرفت، پرونده حادثه مرگ وکیل در پل عابر در اهواز که منجر به مرگ یکی از وکلای این شهر شد کماکان بدون یافتن قاتل مفتوح است. کم نیستند از این قبیل اخبار که همواره زنگ هشداری است که مسئولان شهری را در کنار پرداختن به امور شهری، نسبت به امنیت آنان نیز گوشزد می کند.

ضریب ایمنی پل‌های عابر پیاده چقدر است؟

ایران: فکر میکنید پلهای عابر پیاده در سال چقدر قربانی میگیرند؟ درست متوجه شدید منظور ما خیابان و ماشین نیست؛ ما دقیقاً روی صحبتمان با پلهای عابر پیادهای است که در تاریکی شب و خلوت خیابانها قربانیانشان را غافلگیر میکنند؛ بعضی پلهای عابر پیاده حالا به پناهگاه‌های دنجی تبدیل شده‌اند که گذشتن از آنها دل شیر می‌خواهد، آنقدر که اگر کسی بخواهد طعمه ماشین‌های خیابانی نشود، مجبور است خودش را برای حوادثی که معلوم نیست از چه جنسی است و چه زمانی سر از گذرگاههای عابر پیاده در میآورد، آماده کند.

یادش بخیر زمانی سختی بالا رفتن از پل‌های عابر پیاده را به هر دوری و مشقتی که بود به جان میخریدیم و حداقل خیالمان راحت بود که سالم و با آرامش به مقصد میرسیم؛ اما حالا همان قدر که برای گذشتن از خیابان شلوغ و پر از ماشین استرس داریم، برای عبور از یک پل عابر پیاده سربسته هم دست و دلمان میلرزد. گاهی البته ترجیح میدهیم که ریسک ماشین‌ها را بپذیریم و به امید آنکه ترمزشان بموقع عمل کند، گیر معتادان و بزهکارانی که روی پلهای خلوت بویژه در تاریکی شب به کمین نشستهاند، نیفتیم. این ترس البته در پلهای عابر پیاده‌ای که سربسته‌اند و آگهی‌های تبلیغاتی اجازه نمی‌دهد حتی کوچکترین صدا و روزنه‌ای از آنها عبور کند بیشتر است، اما مسأله این است که نمیدانیم کجا و چه زمانی باید خیابان شلوغ را به یک پل عابر پیاده خلوت ترجیح دهیم. اگر مخاطب پروپا قرص صفحات حوادث باشید، حتماً به خاطر می‌آورید روزی را که رسانه‌ها خبر از دستگیری پسر شروری دادند که در نیمه‌های شب، روی پل عابر پیاده محدوده شیخ فضل‌الله نوری زورگیری میکرد. آن روز رسانه‌ها با تیتری هیجانی اعلام کردند که «عامل ایجاد وحشت روی پلهای عابر پیاده» دستگیر شد، اما بازتاب این خبر تعداد زیادی را به تکاپو انداخت تا هنگام عبور از پلهای عابر پیاده، حواسشان را بیشتر جمع کنند. پرونده سیاوش با ۵۰ فقره زورگیری روی پلهای عابر، اگرچه در کلانتری ۱۱۸ ستارخان به سرعت پیگیری و بسته شد ولی پرونده جدیدی را باز کرد تا شهروندانی که در ساعات پایانی شب و در تاریکی هوا مجبور به عبور از پلهای عابر هستند، نکات ایمنی را جدیتر بگیرند.

ماجرای زورگیری و مسدود کردن راه شهروندان روی پلهای عابر، البته به این مورد خاص محدود نمیشود، چراکه اگر گذرا هم پیگیر اخاذیها و مزاحمتهای خیابانی باشید، میتوانید رد خلافکاران را روی پلههای پلهای عابر پیاده هم بگیرید؛ با وجود این تاکنون آمار مشخصی از تعداد زورگیریها و بزههای خیابانی روی پلهای عابر پیاده منتشر نشده و بر این اساس نمیتوان به طور دقیق اعلام کرد که روزانه چه تعداد از شهروندان، قربانی مزاحمان هوایی میشوند، البته با مرور آمار تصادفات عابران بویژه در زیر پلهای عابر میتوان نتیجه گرفت که مسأله عبور از پلهای عابر، آنچنان که ما فکر میکنیم ساده نیست. آنطور که سید جعفر تشکری هاشمی، معاون حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران اعلام میکند به طور متوسط روزانه دو نفر بر اثر تصادفات میمیرند که یک نفر از آنها عابر پیاده است؛ بنابراین نمیتوان قبول کرد که مردم از ترس زورگیران و خلافکاران راهشان را به زیر پلها کج کنند و جانشان را به شکل دیگری از دست بدهند.

سحر، ساکن خیابان آزادی است. با او وقتی مضطرب و نگران میخواهد از عرض بزرگراه یادگار امام عبور کند هم صحبت میشوم. وقتی از او میپرسم: «چطور جرأت میکنی از این خیابان به این شلوغی رد شوی؟» میگوید: «بهتر از این است که از ترس بخواهم از روی پل به پایین بپرم.»

سحر که البته تجربه تلخی از عبور از پل عابر پیاده همین خیابان دارد، ادامه میدهد: «همین چند وقت پیش هنگامی که برای رفتن به محل کارم عجله داشتم، ناگهان احساس کردم شخصی از پایین پل در حال تعقیب کردن من است، همین که به روی پل رسیدیم یک نفر از آن طرف خیابان و خودش هم از این سمت راهم را بستند و همین که خواستند چاقو در بیاورند، خوشبختانه یک نفر از پایین پل متوجه ماجرا شد و به دادم رسید. آنها هم ترسیدند و فرار کردند. از آن موقع به بعد ترجیح میدهم با احتیاط از خیابان رد شوم تا خدای نکرده این اتفاق یکبار دیگر تکرار نشود.»

البته بستن راه شهروندان روی پلهای عابر پیاده، بیشتر در خیابانهایی اتفاق می‌افتد که کم تردد و خلوتند، چراکه بنا به قول خود زورگیران، خیابانهای تاریک و خلوت، بهترین فرصت برای اجیر کردن عابران است؛ اما نمی‌توان شلوغی خیابانها را به پای ایمن بودن پلهای عابر پیاده گذاشت و بی‌محابا از هر پل عابری در هر ساعتی از شب عبور کرد.

ایمنی فدای تبلیغات

مدیرعامل سازمان زیباسازی شهر تهران چندی پیش از ساماندهی همه پلهای عابر پیاده پایتخت خبر داده و گفته بود که برنامههای زیادی برای ارتقای سطح ایمنی پلهای عابر پیاده در دستور کار داریم.
او البته اشاره‌ای هم به تأثیر تبلیغات بر ضریب ایمنی پلهای عابر پیاده کرده و میگوید که تلاش میکنیم تا با پایان یافتن زمان قراردادهای تبلیغاتی، قراردادهای جدید پلهایی که از نظر ایمنی دچار مشکل شده‌اند را تمدید نکنیم.

جمال کامیاب همچنین از ابلاغ دستورالعملی به همه مناطق در این زمینه خبر داده و میگوید که ما در این دستورالعمل اعلام کردهایم تبلیغات باید بدنه پل را به طور کامل نپوشاند تا دید کامل از بین نرود، چراکه معتقدیم در این صورت فضا برای اتراق و تردد کارتن خوابها و معتادان آماده شده و امنیت کاهش مییابد. از طرفی روشنایی پلهای عابر هم در این دستورالعمل مورد تأکید قرار گرفته تا با بازسازی سقف پلهای عابر و نصب چراغ، مشکل تاریکی آن هم از بین برود.

تأکیدات مدیرعامل سازمان زیباسازی بر افزایش ضریب ایمنی پلهای عابر پیاده نشان میدهد که این پلها در کنار پرداختن به مسائلی مثل مکانیزه شدن، بازسازی و به روز شدن برای راحتی حال شهروندان، به موضوعات دیگری مثل روشنایی و در معرض دید کامل قرار گرفتن هم احتیاج دارند.

چگونه از یک پل عابر پیاده رد شویم!

مرتضی طلایی میگوید پاکسازی مناطق از معتادان و بیخانمانها به همکاری همه بخشها و سازمانها احتیاج دارد و از طرفی بودجه سنگین هم میخواهد که شهرداری نمیتواند از عهده آن بر آید؛ بنابراین راهکار اساسی همکاری نهادهای مرتبط است.

او البته بر خلاف ما، پلهای هوایی را مکان بیدفاع شهری نمیداند و معتقد است که بخشی از این پلها، محل استراحتگاه کارتنخوابها شده که باید پاکسازی شود، اما پلهای عابر پیاده، محل تردد شهروندان هستند، روشنایی دارند و مشکل وجود کارتنخوابها، با حذف تبلیغات محیطی از عرشه این پلها حل نمیشود.

طلایی میگوید: «اگر منصفانه به این مسأله نگاه کنیم، میبینیم که نمیتوان براحتی این مکانها را ساماندهی کرد، زیرا مشکلی بین بخشی است. به طور مثال در منطقه دره فرحزاد، باقیمانده دره مهران، امتداد اتوبان چمران، زیر پل مدیریت، محله عودلاجان و هرندی فعالیتهای بسیاری صورت گرفته، اما همچنان مشکلات زیادی هم باقی مانده است.»سابقه پلهای عابر پیاده در ایران ۵۰ ساله است، یعنی ما ایرانیها نیم قرن است که چشممان به پل عابر پیاده خورده و میخورد، اما سابقه فرهنگ استفاده از پلهای عابر پیاده شاید به ۲۰ سال هم نرسد، حالا حدود ۲۰۰ پل عابر پیاده در تهران ساخته شده که مشتریهای چند میلیونی دارد و اگرچه آمار دقیقی در دست نیست،اما می توان نگرانی های مردم در مورد امنیت پل های عابر پیاده را مرتفع کرد.

پل‌های هوایی: سنگر ناامن عابرین؟

ایسنا: ” اگر در مملکت کاره ای باشم اعلام می کنم که تصادف با عابری که از زیر پل عابر پیاده رد می شه هیچ حقی به گردن عابر پیاده نداره…. آخه خودتون نگاه کنین پل ساختن براشون اما این وقت شب حاضر نیستن از پل رد شن.. اینا خودشون برای جونشون ارزش قایل نیستن”

این جملاتی بود که راننده تاکسی با اشاره به عابرینی از عرض خیابان می‌گذشتند می‌گوید. نظرش در اولین نگاه به نظرم درست و منطقی می آید اما وقتی به یکی از پیاده‌روی‌های عصرگاهیم فکر می کنم به یاد فردی می‌افتم که بر روی پل برای دختر جوانی مزاحمت ایجاد کرده بود یا به صحبت دوستی که می‌گفت یک بار در اتوبانی طعمه زورگیران شده است و گوشی موبایل و پول خود را برای عبور خود هزینه کرده است.

در واقع وقتی از پشت فرمان بلند می شویم و در نقش عابر قرار می‌گیریم، می‌بینیم که شماری از پل‌های هوایی از خیابان ناامن‌تر است. خفت گیری، تجمع معتادین، زورگیران در کنار اتراق افراد مشکوک و بی خانمات در این سازه که قرار بود برای رفاه حال شهروندان باشد آن را به مکانی نه چندان امنی برای شهروندان تبدیل کرده است.

به گزارش ایسنا، اولین پل عابر پیاده در ایران بیش از نیم قرن پیش احداث شد و آخرین مطالعه موردی ارزیابی و تحلیل اثربخشی پل های عابر پیاده درون شهری که براساس آمار سازمان زیباسازی شهر تهران گردآوری شده بود نشان می‌داد ۲۹ پل مکانیزه و ۱۷۰ پل عادی و در مجموع ۱۹۹ پل عابر پیاده در تهران ۱۳۸۶ وجود داشته است.

هموطنان ما اقبال زیادی از پل های هوایی به خصوص در بزرگراه ها نمی کنند که طراحی هندسی نامناسب ،عدم مکانیزه بودن، نبود حصار و چند بانده بودن خیابان از جمله دلایل هندسی و کالبدی و عوامل مزاحم مانند معتادان، کارتن خوابها، دستفروشان از دلایل فرهنگی عدم استفاده از پل هوایی است که مطرح می‌شود.

دختری که در اتوبان بابایی و با دشواری از گاردریل عبور کند در ارتباط با این کار خود به خبرنگار ایسنا می گوید: “سعی می‌کنم تا وقتی مجبور نباشم از پل های عابر پیاده استفاده نکنم. خاطره بدی از این کار دارم که نمیتوانم برایتان تعریف کنم اما همین را بگویم که بعضی از پل ها اصلا برای خانم ها مناسب نیست. ”

او به فضای پل که از تابلوهای تبلیغاتی پوشیده شده اشاره می‌کند و می‌گوید: “ببین اگر آنجا کسی را بکشند هم دیگران متوجه نمی شوند. قبل از این که آن اتفاق برایم بیفتد هم بارها دیده بودم که معتادی گوشه‌ای کز کرده است و خمار یا در حال مصرف مواد مخدر است. در آن زمان سعی می کردم خودم را به ندیدن بزنم و سریع از او دور شوم ولی خب همین کار هم ریسک است چون معتاد برای بدست آوردن پول هرکاری ممکن است انجام دهد.”

او صحبت خود را اینگونه ادامه می دهد : “یکی از دوستانم سال گذشته با نامزدش در حال عبور از پلی بوده که یک نفر برای گرفتن پول به آن ها حمله میکند چون شوهرش توانسته بود غالب شود فردی که همراه زورگیر بود با سرنگی که می‌گفت آلوده است تهدیدشان کرده بود آن ها هم هر چه داشتند دادند تا بتوانند جانشان را نجات دهند.”

مرتضی طلایی – نایب‌رئیس شورای اسلامی شهر تهران نیز با بیان این که اصل اماکن بی دفاع شهری مساله بسیار مهمی در حوزه امنیت است، می‌گوید: “فضاهای زیادی می‌تواند زمینه احساس ناامنی یا خودناامنی را فراهم کند. پل‌ها در گذشته نیز به دلیل بی دفاع بودن و هم به لحاظ سیما و منظر شهری مورد بحث قرار می‌گرفتند.”

وی می‌افزاید: “در شورای سوم مصوبه‌ای داشتیم که طی آن شهرداری ملزم بود اقداماتی برای بهبود سیما و منظر شهری و چشم انداز و عرشه پل‌ها انجام دهد که به جهت پوشش می‌توانست تبدیل به محیط ناامنی شود. آنچه که می‌توانست موجب امنیت و پویایی این محیط‌ها شود تقریبا انجام شده و مورد توجه قرار گرفته است. در حال حاضر مشکل خاصی از بابت این موضوع و نا امنی آن در شهر نداریم. ”

نایب‌رئیس شورای اسلامی شهر تهران در ادامه می‌گوید: “موضوع امنیت هم باید در کنار بسیاری از مسائل به آن پرداخته شود. پارک‌ها و ساختمان‌های خالی از سکنه و محله‌هایی مثل عودلاجان نیز چنین شرایطی دارند. ”

محسن پیرهادی-عضو کمیسیون نظارت و حقوقی نیز با بیان اینکه حضور مردم پل‌های عابر پیاده را از ناامنی خارج می‌کند، معتقد است: “سازندگان باید مراقب باشند که به دلیل ویژگی‌های سازه و نور، این مکان‌ها به نقطه بی دفاع تبدیل نشود.”

چه کسی مسئول پل‌هاست؟
” شهروندان برای استفاده از اتوبوس های بی‌ارتی در ایستگاه کوی نصر باید از پل عابر پیاده عبور کنند، اما انگار شهرداری هیج اجباری برای نگهداشت یا تعمیر و نظافت ندارد” این حرف را زنی می گوید که عرق صورتش را پوشانده و سنگینی بارش در چروک صورت و اخمش نمایان است، ادامه می‌دهد: “پل های مکانیزه هم یکی در میان خراب است معلوم نیست برای چه این ها را اینجا نصب کردند وقتی خاموش است.”

مسئولیت ایجاد امنیت و نگهداشت پل های عابر پیاده که شامل نظافت و تعمیر می شود همچون شیی نحس دست به دست می شود و هیچ کس حاضر نیست آن را بپذیرد و این شاید دلیل اصلی تداوم چنین مشکلی باشد. مجتبی یزدانی، شهردار منطقه یک و محمد سالاری، رئیس کمیسیون معماری و شهرسازی شورای شهر تهران نیز در این خصوص که موضوع پل‌های عابر پیاده در حیطه وظایف معاونت خدمات شهری یا معاونت حمل و نقل است نیز نظر یکسانی ندارند و هر یک این مسئولیت را متوجه هر یک از معاونت ها می‌دانند.

معاون خدمات شهری منطقه ۳ در پاسخ به سوال خبرنگار ایسنا مبنی بر اینکه برای ارتقای امنیت پل‌های سطح منطقه برنامه‌ای دارید، می گوید: “این در حوزه مسئولیت های بنده نیست و همکارش در معاونت حمل و نقل را برای پاسخگویی به این سوال معرفی می‌کند” اما بهروز فغانی معاون حمل و نقل و ترافیک منطقه ۳ نیز می گوید: “چه کسی گفته به این معاونت مربوط می شود؟ خدمات شهری اقدامات مربوط به نگهداشت را انجام می دهد. من نمیدانم چرا در حالی که برای این کار مناقصه برگزار کردند چنین حرفی میزنند.”

منطقه ۱۶ که یکی از اسیب پذیر مناظق تهران در مقابل معضلات اجتماعی است گویا در این حوزه اقداماتی انجام داده است، اسدی، شهردار این منطقه در رابطه با ناامنی در پل‌های هوایی در مناطق کم تردد به خبرنگار ایسنا می‌گوید: “با حذف موانع بصری بر روی پل‌ها و تغییر سیستم روشنایی پل‌ها توانستیم تا حدودی از بروز مشکلات به خصوص در ساعاتی از شب که تردد افراد کمتر است کم کنیم. تمام پل‌های منطقه از موانعی همچون تابلوهای تبلیغاتی پاک شده است، تنها یک مورد باقی مانده که در حال هماهنگی با سازمان زیباسازی شهرداری برای حذف آن هستیم.”

وی ادامه می‌دهد: ‌”هماهنگی‌های ویژه‌ای با کلانتری‌ برای چند پل حساس منطقه همچون پل عابر پیاده مترو خزانه و شمال ترمینال داشتیم که گشت‌های بیشتری برای این پل‌ها اختصاص دهند. همچنین عوامل شهرداری منطقه نیز شب‌ها در گشت زنی‌های خود به این دو پل نیز سرکشی می‌کنند.”

اسدی در رابطه با سرویس و نگهداری پل‌های مکانیزه نیز می‌گوید:” پیش از این نگهداری از این پل‌ها به این شکل بود که در زمان خرابی به سرویس‌کار اطلاع می‌دادیم اما الان پیمانکاران پل‌های مکانیزه در آن منطقه مستقر هستند و نیروی ثابتی در آنجا وجود دارد. چک لیست‌هایی تهیه شده که همه موارد خدماتی اعم از نظافتی و مکانیکی پل‌ها را در بحث‌های تخصصی مورد نظر قرار می‌دهد و کنترل این چک لیست‌ها در صورت وضعیت پیمانکاران اعمال و مبنای پرداخت صورت وضعیت پیمانکاران خواهد بود. ”

به گفته اسدی، در حال حاضر شش پل مکانیزه در سطح منطقه فعالیت می‌کند و طبق آمار خرابی پل‌ها به کمتر از یک سوم دوره‌های قبل تقلیل پیدا کرده البته بسیاری از خرابی‌های حال حاضر نیز به دلیل مشکلاتی از قبیل تحریم قطعات بوده است.

پل‌ها نیاز به نگهداری مستمر دارند
«محمد سالاری» – رئیس کمیسیون معماری و شهرسازی در رابطه با امنیت پل‌های عابر پیاده نیز می گوید: “این سازه‌ها یکی از امکانات خوبی است که شهرداری ایجاد کرده است. با توجه به سطح وسیع بزرگراه‌ها و آزادراه‌ها برای تسهیل‌گری عابران پیاده اقدام خوبی بوده است، اما اشکالی که وجود دارد، این است که جداره‌های پل تا پایین ادامه دارد و علنا به یک محدوده بسته‌ای تبدیل شده است.”

سالاری در ادامه به مصوبه شوراها در خصوص طراحی تابلوهای تبلیغاتی و ادامه کوتاه بودن آن‌ها اشاره می‌کند و ادامه می دهد: “یکی دیگر از اشکالات در این سازه شهری این است که بسیاری از آنها مکانیزه نیستند این باعث کاهش تردد می‌شود در صورتی که اگر حجم تردد بالا باشد، امنیت نیز ارتقا پیدا می‌کند.”

وی با بیان این که پل‌های مکانیزه نیاز به نگهداری مستمر دارد، معتقد است: “مشکلاتی از قبیل نگهداری فضای پل همیشه وجود دارد اما نباید به این دلیل این سازه ها را کنار بگذاریم .”

پلیس می‌گوید میزان جرم و جنایت در پل های عابر پیاده چشمگیر نیست. اما کم اعتمادی و بی اعتمادی نسبت به چنین فضاهایی علاوه بر این که باعث هدر رفت مبلغ زیادی از سرمایه مالی و انسانی می شود حادثه هایی را نیز می آفریند که دردناک است. این مهم است که فراموش نکنیم پل عابر پیاده قرار است حافظ جان عابر و مایه آسودگی راننده باشد نه پناهگاهی امن برای مجرمین، زنان خیابانی و معتادین.

پل های عابر پیاده: بهشت خفت گیرهای تهران

پل های عابر پیاده در ساعات پایانی شب جزو خطرناک ترین مکان های تهران است به خصوص اینکه بعضی از پل ها(بدترینشان پل عابر پیاده میدان نوبنیاد) از هر دو طرف با بیلبورد تبلیغاتی پوشانده شده !! و این امر این امکان را به سارقان می دهد که بدون مزاحم کارشان را انجام بدهند.

دیده شده که برخی از اراذل و اوباش در روی پلهای عابر پیاده به روش خفت گیری اقدام به سرقت اموال افراد می کنند. این اوباش از خیر کارت بانکی افراد هم نمی گذرند و هر آنچه به دستشان می رسد را با خود می برند. البته اگر مضروب شانس بیاورد و یک کتک مفصل نوش جان نکند و یا خدای ناکرده چاقو نخورد.

شهرداری باهدف افزایش درآمد هایش مدت هاست اقدام به اجاره دادن فضای اطراف پل ها برای تبلیغات کرده است، غافل از اینکه راه را برای سارقان باز می کند.

امکان سوء استفاده از این شرایط در مکان های خلوت و پل های کم رفت و آمد به میزان قابل توجهی افزایش می یابد.

درچنین شرایطی چطور می توان مردم را به رعایت قوانین و استفاده از پل های عابر جهت افزایش ضریب امنیت رفت و آمد شهری تشویق کرد.

دوربین‌ها امنیت عابران را هم کنترل کنند

روزنامه شرق، شهر، مینا عینی‌فر: چندماهی از به تکاپو افتادن شهرداری در انتشار اخبار، مصاحبه و برگزاری همایش درباره توسعه زندگی پیاده و پیاده محوری در پایتخت می‌گذرد اما همچنان نیمی از آمار تلفات تصادف‌های پایتخت را عابران پیاده رقم می‌زنند. اخبار منتشرشده از سوی «ناجا» حاکی از کاهش تصادفات است اما طبق آماری که مدیرکل حوزه ایمنی راه‌ها و حریم سازمان راهداری و حمل‌ونقل جاده‌ای کشور مهرماه سال گذشته ارایه کرد، میزان تلفات همچنان نزدیک به دوبرابر متوسط جهانی را نشان می‌دهد.
اطلاعات پزشکی‌قانونی در سال ۹۰، می‌گوید ۱۳نفر از کشته‌های روزانه تصادفات در کشور عابران پیاده بودند. معاون ترافیک شهردار تهران، آمار تلفات پایتخت را در چهارماه ابتدای امسال روزی یک عابرپیاده ذکر کرده که معادل ۵۰درصد کشته‌های روزانه پایتخت‌نشینان بر اثر تصادف است. «عابران تن به اجرای قوانین نمی‌دهند»، «فرهنگ‌سازی و آموزش مشکل اصلی تصادفاتی است که عابران‌پیاده منشأ آن هستند»، «عابران‌پیاده خود را ملزم به رعایت قوانین راهنمایی‌ورانندگی نمی‌دانند و همه دوست دارند پل هوایی از کنار خانه‌شان رد شود.» انواع دلایلی است که رییس پلیس راهنمایی و رانندگی تهران، رییس سابق پلیس راهنمایی رانندگی شهر تهران و رییس کمیسیون فرهنگی – اجتماعی شورای شهر تهران برای بالا بودن آمار تلفات عابران پیاده به خبرگزاری‌ها گفته‌اند. بسیاری از مسوولان علت اصلی کشته‌شدن عابران را عدم‌آموزش و راحت‌طلبی عابران می‌دانند، اما بعضی کارشناسان دلایل این حوادث را محدود به این موارد نمی‌دانند.
مهرداد تقی‌زاده، مشاور عالی شهردار تهران در امور حمل‌ونقل و ترافیک معتقد است فرهنگسازی تنها یکی از عوامل دخیل در بالا بودن آمار است که باید در کنار سایر دلایل دیده شود.

حق تقدم عابر پیاده در قوانین ما دیده نشده
فرهنگ‌سازی و آموزش ساده‌ترین پاسخی است که می‌شود به مساله تصادف عابران پیاده داد. اما آیا عابران آنقدر امکانات در اختیار دارند که با رعایت قوانین در هاله‌ای امن قرار بگیرند؟ مشاور عالی شهردار تهران در امور حمل‌ونقل و ترافیک در این رابطه به «شرق» می‌گوید: «در مورد عابرین پیاده چند کار باید انجام شود. بخشی از کارها در حوزه قوانین و مقررات و اعمال آنهاست و بخشی در زمینه فرهنگ‌سازی که مجموعه اینها با هم شرایط ایمن را ایجاد می‌کند. شما به عنوان یک عابر پیاده اگر از روی خط‌کشی عبور کنید یا نه فرقی نمی‌کند چون رانندگان حق تقدمی را برای شما رعایت نمی‌کنند. علاوه بر این در قانون هم حق‌تقدم عابر پیاده در نظر گرفته نشده. ماشین چه روی خط‌کشی به عابرپیاده برخورد کند چه جای دیگر از جهت خسارت و جریمه و دیه هیچ فرقی نمی‌کند.» این کارشناس معتقد است قوانین و مقررات در ایران به نحوی نوشته شده که خودرو محور است و با نگرش رعایت حق‌تقدم‌های مربوط به عابر پیاده نوشته نشده: «در مورد عبور از خط‌کشی در قانون تنها یک جمله نوشته شده که روی خط‌کشی حق‌تقدم با عابر پیاده است. در صورتی که من قوانین تعدادی از کشورهای پیشرفته را بررسی کردم. در قوانین آنها درباره حق‌تقدم عابرپیاده نوشته شده از زمانی که عابر اراده می‌کند روی خط‌کشی بیاید باید تمام خودروهای آن مسیر متوقف شوند. اگر سه خط است ماشین‌های هر سه خط باید پشت خط‌کشی بایستند. تا زمانی که عابر خط‌کشی را خالی نکرده و به سمت دیگر نرسیده هیچ‌کدام حق شروع به حرکت ندارند. در ایران تا شما پا جلو نگذارید ماشین در خط اول نمی‌ایستد و به محض اینکه می‌گذرید هنوز ماشین خط دوم توقف نکرده. به محض گذر از خط اولی ماشین پشت‌سرتان حرکت می‌کند و احساس امنیت نمی‌کنید. این مقررات را وقتی وضع می‌کنند کنارش تکنولوژی و نحوه کنترل آن را هم دارند. در شهرهای ما دوربین‌ها فقط ترافیک را کنترل می‌کنند در صورتی که این دوربین‌ها خیلی وقت‌ها برای کنترل ایمنی عابر پیاده هم هستند. متقابلا عابران هم باید ملزم باشند که از جاهای مجاز عبور کنند. خط‌کشی یک مثال بود. این کمبودها در مورد سایر مسایل امنیت عابران پیاده هم صدق می‌کند.»

لزوم افزایش تعداد و امنیت محل‌های عبور
طی کردن مسافتی طولانی برای رسیدن به خط‌کشی عابر پیاده یا پل هوایی چندان بین ما رواج ندارد. البته در کشورهای پیشرفته هم چنین راه‌حلی مشکل‌گشای امنیت عابران نیست، بلکه شهرداری‌ها خود را ملزم به ایجاد مسیر پیاده با فاصله‌هایی کوتاه می‌کنند. تقی‌زاده می‌گوید: «عبور از خط‌کشی مستلزم این است که شهرداری محل‌های عبور را زیاد و امن کند. فاصله‌ها معقول و محاسبه‌ شده باشد تا افراد مجبور نباشند فاصله‌های زیادی را تا رسیدن به محل مجاز عبور طی کنند.» به عقیده این کارشناس حتی در محل‌های خلوت هم چنین امکاناتی باید وجود داشته باشد: «در حالی که ما در بسیاری از محله‌ها چیزی به نام خط‌کشی نداریم، یکی از راهکارهای کشورهای پیشرفته استفاده از چراغ‌های «پوش باتن» است که عابر پیاده وقتی به آن می‌رسد دکمه را فشار می‌دهد، چراغ برای ماشین‌ها قرمز می‌شود و عابر به راحتی عبور می‌کند تا در آن سوی خیابان دوباره چراغ را سبز کند.»

عابران باید با اختیار خود از وسایل نقلیه دور شوند
«سردار حسین رحیمی» رییس پلیس راهنمایی و رانندگی تهران بزرگ در گفت‌وگو با «مهر» از کشته‌شدن بیشتر عابران درست زیر پل‌های هوایی خبر داده است. راه‌حل این موضوع از دید «سرهنگ سیدهادی هاشمی» رییس سابق پلیس راهنمایی‌ورانندگی شهر تهران، جداسازی محل عبور عابران و ماشین‌ها از یکدیگر و وادار کردن عابران به استفاده از پل‌ها و معابر مخصوص به وسیله نرده است. اما مشاور عالی شهردار معتقد است مردم باید با مطلوب‌شدن فضاها به استفاده از معابر مخصوص تمایل پیدا کنند: «ما در شهرهایمان پل‌های عابر پیاده زیاد داریم. در حالی که وقتی به شهرهای پیشرفته دنیا می‌رویم معمولا پل‌های زیادی دیده نمی‌شود. در این کشورها در راستای حق‌تقدم عابر پیاده، معمولا عابر را از هم سطح عبور می‌دهند یعنی چراغ وجود دارد و خیلی‌وقت‌ها هم عابران از زیرزمین و از زیرگذرهایی جذاب که انواع فروشگاه‌، کافی‌شاپ و فضاهای مطلوب در آن وجود دارد عبور داده می‌شوند. در شهرهای ما اگر زیرگذر وجود داشته باشد جایی عادی یا حتی متروکه و کثیف است که اگر مغازه نداشته باشد امنیتش بسیار پایین است و اگر هم دارد آنچنان مطلوب نیست که افراد برای خرید از آن رغبت کنند.» به عقیده این کارشناس خواست عابرپیاده در امنیت ترافیکی اهمیت زیادی دارد و اجبار چاره فرهنگسازی نیست. «باید فضاهای جذابی ایجاد کنیم که عابر پیاده بعضی جاها با اختیار خودش از وسیله نقلیه دور شود. احساس ‌کند اگر از اینجا عبور کند فضا دلپذیر و امن است. در صورتی که پل عابر پیاده این ویژگی را ندارد.»

ایجاد ضوابط جدی‌تر در اطراف مدرسه‌ها
از پنج‌‌هزارو ۳۲۴ عابر پیاده‌ای که بر اثرتصادفات رانندگی در سال ۸۹ کشته شدند، حدود یک سوم آنها یعنی یک‌هزار و ۷۲۳ نفر را کودکان زیر ۱۰سال از جمله دانش‌آموزان ابتدایی تشکیل می‌دادند. به عبارتی عابران پیاده بیشترین قربانیان تصادفات رانندگی در کشورمان را تشکیل می‌دهند و در این بین متاسفانه کودکان زیر ۱۰سال سهم قابل‌توجهی دارند.
۱۲ اردیبهشت امسال بود که معصومه آباد یک‌بار دیگر با آماری که ارایه کرد در این‌باره هشدار داد. به گزارش تهران سما، او با اشاره به اینکه از هر ۱۱ نفر آسیب دیده در تصادفات، پنج نفر کودکان هستند، گفت: «دو سال پیش درخواست کردیم که بر سر تقاطع‌هایی که مدارس ابتدایی قرار دارند، چراغ‌های هوشمند راهنمایی و رانندگی نصب شود. تهران پنج‌هزار و ۷۰۰ تقاطع دارد که تاکنون ۶۶۰ مورد آن به چراغ‌های هوشمند مجهز شده که قاعدتا تقاطع‌های اصلی است و ارتباطی با مدارس ندارد.»
مشاور عالی شهردار تهران می‌گوید تمام ضوابطی که برای عابران پیاده اجرا می‌شود باید در اطراف مدرسه‌ها به صورت مضاعف اجرا شود تا دانش‌آموزان از امنیت بیشتری برخوردار شوند.