گزارش اسکان‌نیوز از رویداد شهر بدون مانع: شهر باید به همه تعلق داشته باشد/ اینجا معلولان از حرکت باز می ایستند

اسکان‌نیوز – افتتاح زیرگذرچهارراه ولیعصر در دی ماه ۱۳۹۲ و نرده کشی چهارراه طی این سال‌ها از موضوع های مورد انتقاد معلولان،سالمندان،والدین همراه با کالسکه و فعالان شهری بوده است. همین موضوع مناسبتی شد که برنامه گرامیداشت روزجهانی معلولان امسال به اعتراضی به این مساله تبدیل­ شود.

ایجاد شهرهای بدون مانع هدف مشترکی در دنیای امروز است تا شرایط لازم برای بهره مندی همه شهروندان از امکانات مهیا شود، به گزارش اسکان نیوز چهارراه ولیعصر، روز دوازدهم آذرماه برابر با سوم دسامبر،، همزمان با روز جهانی معلولان چهره­‌ای متفاوت به خود گرفت. معلولان، دوچرخه سواران، فعالان شهری، هنرمندان و اعضای شورای شهر آمده بودند تا از محدودیت‌های دسترسی و تردد معلولان، سالمندان، والدین همراه با کالسکه، احترام به حق حرکت سهل، امن، و پیوسته پیاده و توجه به هویت فرهنگی و اجتماعی فضاهای شهری در چهارراه ولیعصر بگویند.

از زمان احداث زیرگذر چهارراه ولیعصر و نرده‌کشی چهارراه برای ممانعت از تردد در سطح ، این چهارراه برای گروه‌هایی با توانایی حرکتی محدود،‌ غیرقابل استفاده شده است. به طوری که از دید معلولان تقاطع چهارراه ولیعصر به چهار بن‌بست تبدیل شد و عملاً حرکت از شرق به غرب یا بالعکس در مسیر خیابان انقلاب و حرکت جنوب به شمال یا بالعکس در مسیر خیابان ولیعصر غیر ممکن شده است. این نکته از همان ابتدا مورد انتقاد باهمستان و گروه‌ها و فعالان قرار گرفت، و حتی با اعتراص آقای صابری نماینده روشندل وقت شورای شهر همراه شد، ولی عملاً نادیده گرفته شد. باهمستان این رویداد را با همکاری گروه‌های باور، دیده‌بان دادشهر، بازچرخ، بانک اطلاعات مناسب‌سازی (بام) و امیر فارسیجانی برگزار کرده است.

در این رویداد، نمایشگاه عکس امیرفارسیجانی با موضوع موانع تردد در چهارراه ولیعصر به نمایش گذاشته شد،  دوچرخه سواران­ گروه بازچرخ مسیر پل سیدخندان تا چهارراه ولیعصر را رکاب زدند تا در این برنامه شرکت کنند. گروه «بدن دیوانه» پرفورمنسی نمایشی را با مضمون اعتراض معلولان به نرده های چهارراه ولیعصر اجرا کردند.

اعضای کمیسیون اجتماعی فرهنگی شورای شهر تهران از جمله محمد جواد حق شناس،حجت نظری،حسن خلیل آبادی،محمد سالاری و زهرانژاد بهرام نیز در این رویداد شرکت کردند. در حاشیه این رویداد برای طومار درخواست تصویب لایحه حمایت از معلولان نیز توسط کمپین معلولان،امضاء جمع آوری شد.

درد فقدان دسترسی معلولان به چهارراه ولیعصر و زیرگذر را باید به چه کسی­ گفت؟   

محمد جواد حق شناس در تریبون آزاد با طرح این پرسش که درد فقدان دسترسی توانیابان به چهارراه ولیعصر و زیرگذر را باید به چه کسی ­گفت؟ ضمن ظالمانه خواندن این وضعیت، از چهارراه ولیعصر به عنوان یکی از مهم‌ترین فضاهای شهری تهران یاد کرد که شرایط امروز آن، در شأن و جایگاهش نیست و بایستی در شرایط آن تجدیدنظر شود.

شهر باید به همه تعلق داشته باشد

حجت نظری رئیس ستاد حمایت و توان افزایی سازمان‌های مردم نهاد شورای اسلامی شهر تهران در این تریبون، گفت: شهر باید به همه مردم تعلق داشته باشد در حالی که شهر حتی برای افراد سالم نیز مناسب نیست.

او در پاسخ به پرسش مروتی از فعالان کمپین معلولان در خصوص چرایی عدم انتصاب مشاور امور توانیابان شهرداری تهران، از پیگیری این موضوع توسط شورا خبر داد.

تهران فقط برای مردان بالغ سالم ساخته شده است

زهرا­نژادبهرام نماینده شورای شهر تهران در کمیته مناسب سازی، شهر بدون مانع را نه تنها برای معلولان که برای زنان و مردان مسن، زنان باردار و کودکان، ضروری دانست و گفت: «در حال حاضر، تهران تنها برای مردان بالغ سالم، قابل استفاده است.»

ضرورت اقدامات و برنامه های مشخص برای معلولان و دوچرخه سواران

فعالان گروه های برگزارکننده این رویداد در تریبون آزاد از مطالبات خود گفتند.

– مروتی از کمپین معلولان و سهیل معینی از انجمن باور تأکید ­کردند: ارائه برنامه مشخص و داری زمان‌بندی برای مناسب سازی شهر توسط شورای شهر ضرورت است .

– همچنین سهیل معینی به لزوم اخذ گزارش تفصیلی شورا از شهرداری در مناسبت‌هایی مانند روز جهانی معلولان درباره عملکرد شهرداری در این موضوع اشاره ­کرد.

– انجمن بازچرخ، خواستار احداث مسیرهای دوچرخه در شهر و مناسب سازی معابر برای دوچرخه سواران شد.

– علی طیبی از مجمع حق بر شهر باهمستان، خواستار بازگشایی چهارراه ولیعصر برای تردد معلولان تا زمان مناسب سازی زیرگذر شد.

گزارش اَمُرداد از رویداد شهر بدون مانع: خواسته‌ی معلولان؛ شهر بدون مانع است

خبرنگار امرداد: فرشته جمشیدی

 دوازدهم آذر، روز جهانی معلولان بود؛ معلول‌های بسیاری در برنامه‌ای که نامش را «رویداد شهر بدون مانع» گذاشته بودند، در چهارراه ولی‌عصر جمع شده بودند و پشت همان میله‌های وحشتناک چهارراه ولی‌عصر؛  یک پرفرمنس اجرا کردند؛ پرفرمنسی واقعی از زندگی دشوارشان که طراحان و مدیران شهری و تدبیرشان برای رفع شلوغی در این پایتخت پراسترس است.
گروهی از مردم و معلولان نیز در حمایت از پیگیری تصویب لایحه‌ی حمایت از حقوق معلولان با در دست داشتن نوشته‌هایی در این باره، از مسوولان خواهان پیگیری شدند.
از چهارراه ولی‌عصر تهران، نه‌تنها معلولان که افراد غیرمعلول هم نمی‌توانند بگذرند اما این معلولان بودند که تصمیم به اعتراض گرفتند. در تجمعی که معلولان ترتیب داده بودند، شماری از مسوولان شهری جدید هم که شامل تعدای از اعضای پنجمین دوره شورای شهر می‌شدند، هم حضور پیدا کردند؛ یکی از باشندگان(:حضار)، زهرا نژادبهرام، هموند (:عضو) هیات رییسه شورای تهران، ری و تجریش، بود؛ او ضمن امضای «کمپین سراسری پیگیری تصویب لایحه حمایت از حقوق معلولان»، در جمع آنان سخنانی کرد و به پرسش‌های برخی از معلولان و رکاب‌زنان باشنده در جمع، پاسخ داد.این برنامه با همکاری گروه های کمپین معلولان، باور و بازچرخ وهماهنگی مجمع حق برشهرباهمستان برگزار گردید.

تیاترشهر تهران

گروه دوچرخه سوار (بازچرخ) ازپل سیدخندان تا چهارراه ولیعصر را در حمایت حقوق معلولان رکاب زدند

محمدجوادحق شناس، هموند شورای شهرتهران

حجت( بشیر) نظری، هموند شورای شهر تهران

 صدرا وجدانی، از هموندان گروه دوچرخه سواران (بازچرخ)

محمدسالاری، هموندشورای شهرتهران

زهرا نژاد بهرام، هموند شورای شهر

برخی از معلولان و نابینایان درباره حقوق خویش در روز جهانی معلولان بیان کردند

چند تن از نابینایان ومعلولین اجرای حرکات ورزشی نمایشی انجام دادند

حرکات نمابشی ورزشی یکی از نابینایان

گزارش همدلی از رویداد شهر بدون مانع: «همدلی» به میان معلولانی رفت که در روز جهانی‌شان به پایتخت پُرمانع اعتراض کردند

همدلی – شهروندان در چهارراه ولی‌عصر تهران برای پرش از مانع به هم بفرما می‌زنند
آساره کیانی- اگر در پایتخت ایران گذرتان به چهارراه ولی‌عصر(عج)، که پیش از انقلاب به آن چهاراره پهلوی می‌گفتند، بیفتد، اندکی که نه؛ تا حد زیادی چمچاره می‌گیرید که چطور خلاص شوید؛ مقصدتان را می‌بیند اما نمی‌توانید به آن برسید مگر اینکه با یک دورخیز خوب، یک پرش از مانع حرفه‌ای در حد مسابقات بین‌المللی انجام دهید یا اگر لاغر و چابک بوده و بدنی انعطاف‌پذیر داشته باشید، مثل دزدهایی که از سوراخ موش هم عبور می‌کنند، خود را کوچک و کوچک‌تر کنید و تمامی نگاه‌های تحقیرآمیز عبورکننده‌های عجول از این چهاراراه پرخاطره شلوغ را به جان بخرید. آن‌وقت شاید یکی از هزاران موبایل اندروید متحرک در چهارراه و خیابان‌های متصل به آن، تصویر شما را برای یک کانال تلگرامی یا اینستاگرامی‌ای، چیزی، به عنوان یک آدم بی‌فرهنگ ثبت کرده و مسئولان شهری که این موانع را پدید آورده‌اند، بگویند که بفرمایید؛ این همه هزینه کردیم زیرگذر به این قشنگی بزنیم زیر چهارراه و شهروند باز هم بی‌فرهنگی می‌کنند؛ از خیر پرش با مانع و مچاله‌شدن در خود می‌گذرید و به زیرگذر، سرازیر می‌شوید؛ هرچه از پله‌ها پایین‌تر می‌روید، تپش قلبتان بیشتر می‌شود؛ استرس می‌گیرید؛ مانده‌اید میان هزار علامت و بیست‌بار می‌روید و برمی‌گردید و هربار از خروجی‌ای سر در می‌آورید که خروجی مورد نظرتان نیست؛ مانده‌اید زیر زمین؛ گیج و گنگ و مبهوت و از هر دو سو تنه‌هایی با عجله به شما وارد می‌شود؛ اشکتان درمی‌آید؛ زمانتان آن‌قدر سپری‌شده که به ‌موقع نرسید؛ می‌گویید که حالتان از شهر و دود و ماشین و شلوغی و تنه‌زدن آدم‌‌ها بهم می‌خورد.
دوازدهم آذر، روز جهانی معلولان بود؛ معلول‌های زیادی در برنامه‌ای که نامش را «رویداد شهر بدون مانع» گذاشته بودند، جمع شده بودند پشت همان میله‌های وحشتناک چهارراه ولی‌عصر؛ داشتند یک پرفرمنس اجرا می‌کردند؛ پرفرمنسی واقعی از زندگی دشوارشان؛ نابیناها عصاهای سفید خود را به میله‌ها می‌کوبیدند؛ آن‌ها که ویلچر داشتند محکم از فاصله چندمتری به سمت نرده‌ها می‌آمدند و با یک ضربه، چرخ‌هایشان به عقب بازمی‌گشت و دومرتبه می‌کوبیدند و عقب‌عقب می‌رفتند؛ دو نفر از معلولانی که از جثه‌های بسیار کوچک برخوردار بودند سعی می‌کردند از نرده‌ها بالا بکشند و آن بالا آویزان می‌ماندند؛ تصویری به‌هم‌ریخته از هرج و مرج و ناتوانی و استیصال که ماحصل طراحان و مدیران شهری و تدبیرشان برای رفع شلوغی در این پایتخت پراسترس است.
دوشنبه ۱۶ دی‌ماه ۹۶ بود که نخستین تقاطع زیرسطحی پایتخت با حضور شهردار وقت تهران (محمدباقر قالیباف)، و مسئولان شهری در چهارراه ولی‌عصر (عج) افتتاح شد. قالیباف در آن مراسم ضمن تشکر و قدردانی از همه مدیران، مهندسان و کارگرانی که در این پروژه کار کرده‌اند، گفت:«این نقطه از بعد فرهنگی، اجتماعی و سیاسی قابل توجه است و نقطه بسیار استراتژیک و مهمی است. حتی از بعد دانشگاهی و علمی نیز یک قطب به شمار می‌رود و از نگاه امنیتی و آسیب‌های اجتماعی نیز در خور توجه است.» و «حتما گذرگاه‌های دیگری در سطح شهر تهران برای احداث خواهیم داشت.» شهردار وقت، هم به کاهش آلودگی و هم ترافیک اشاره می‌کند که با این زیرگذر کم می‌شوند؛ زیرگذر که ساخته شد از بالا تمام مسیرهایی را که انسان می‌توانست از آن عبور کند، با نرده بستند و باید نرده را تا ده‌ها متر ادامه بدهید تا بتوانید خلاص شوید و به خیابان برسید و بعد از بخش بیرونی نرده در خیابان و در میان بوق اتومبیل‌ها سریع، با وحشت عبور کنید و بعد خودتان را در لابه‌لای غرولند راننده‌ها و بعضا فحش‌های ناجورشان بیندازید آن‌طرف خیابان؛ چرا که مقصدتان آن سمت خیابان بوده.
اگر چند سال بعد از درست‌شدن زیرگذر، به چهارراه ولی‌عصر تهران سری بزنید؛ خواهید دید که آدم‌ها یا دارند بالا می‌کشند از نرده‌ها یا خود را مچاله می‌کنند و اصلا همه عادت کرده‌اند و دیگر کسی به کسی نگاه تحقیرآمیز هم نمی‌کند؛ حتی به هم بفرما هم می‌زنند.
مسئولان شهری جدید هم آمدند
از چهارراه ولی‌عصر تهران، نه‌تنها معلولان که افراد غیرمعلول هم نمی‌توانند عبور کنند اما این معلولان بودند که تصمیم به اعتراض گرفتند. در تجمعی که معلولان ترتیب داده بودند، شماری از مسئولان شهری جدید هم که شامل تعدای از اعضای پنجمین دوره شورای شهر می‌شدند، هم حضور پیدا کردند؛ یکی از حضار، زهرا نژادبهرام، عضو هیئت رئیسه شورای تهران، ری و تجریش، بود؛ او ضمن امضای «کمپین سراسری پیگیری تصویب لایحه حمایت از حقوق معلولان»، در جمع آنان به ایراد سخنانی پرداخت و به سوال‌های برخی از معلولان و رکاب‌زنان حاضر در جمع، پاسخ داد. نژادبهرام شهر بدون مانع را نه تنها برای معلولان که برای زنان و مردان مسن، زنان باردار و کودکان، ضروری دانست و گفت:«در حال حاضر، تهران تنها برای مردان بالغ قابل استفاده است.» او سپس در پرفرمنسی که توسط گروه «بدن دیوانه» و با حضور پررنگ معلولان اجرا شد، حضور یافت؛ معلولان در این پرفرمنس، مشکلات خود را در عدم توانایی برای عبور از نرده‌هایی که دورتادور محوطه چهاراره ولی‌عصر(عج) کشیده شده، نشان دادند.
سهیل معینی از انجمن باور، معتقد است که «شورا بایستی از شهرداری بخواهد تا قبل از مناسبت‌هایی مانند روز جهانی معلولان عملکرد در این خصوص را احصا کند و به شورا به طور تفصیلی گزارش دهد تا قابلیت سنجش وجود داشته باشد. همچنین ایشان گفت که بایستی برنامه جامع مناسب‌سازی شهر و برنامه زمانی آن اعلام شود.»
علی طیبی از مجمع «حق بر شهر باهمستان» هم گفت:«این مطالبه هست که تا زمان مناسب‌سازی زیرگذر برای معلولان، نرده‌های چهارراه بازگشایی شود.»
فعالان انجمن «بازچرخ» هم گفتند:«زمان آن رسیده است که شهر برای دوچرخه‌ها مناسب شود و مسیرهای دوچرخه احداث شود و شهر از خودرومحوری به انسان‌محوری حرکت کند.»

گزارش جهان صنعت از رویداد شهر بدون مانع: شهر عابر را دوست داشته باشد

جهان صنعت – صفحه جامعه: ریحانه جولایی – روز یکشنبه ۱۲ آذر حول و حوش ساعت دو بعدازظهر در «پارک دانشجو» واقع در چهارراه ولیعصر تهران تجمعی برپا بود. از گروه دوچرخه‌سواران تا معلولانی که روی ویلچیر نشسته‌اند و به سختی خودشان را به پارک رسانده‌اند. طومار سفید بزرگی در ضلع غربی پارک نصب شده که قرار است تا پایان مراسم از امضای همشهریان پر شود تا پس از آن به مجلس برود و خدا می‌داند لایحه‌ای برای پیگیری مشکلات و حمایت توان‌یابان تصویب می‌شود یا این هم مثل سایر معضلات این افراد بعد از مدتی فراموش می‌شود و گوشه‌ای خاک می‌خورد. زنی میانسال که پلاکارد حمایتی کوچکی در دست دارد از تمام رهگذران تقاضا می‌کند پای این طومار امضایی بزنند. عده‌ای بدون بحث ماژیک را می‌گیرند و امضا می‌کنند و گروهی هم که سعی دارند از زیر امضا کردن در بروند با جملات هشدار‌آمیز زن مواجه می‌شوند و بعد بی حرف و بحث امضا می‌کنند. جمله زن برای اقناع کوتاه و کافی است؛ «شاید یک روز شما هم معلول شوید و تصویب این لایحه به شما هم کمک خواهد کرد. »
شهری که ماشین دوست دارد نه عابر
سوم دسامبر برابر با ۱۲ آذر ماه به یاد معلولان یا به اصطلاح توان‌یابان نامگذاری شده و در سراسر دنیا مراسمی برای حمایت بیشتر از این افراد برگزار می‌شود. ایران هم از این قاعده مسثتنا نیست و چند سالی می‌شود بیشتر از گذشته به این روز توجه نشان داده شده است. به همین بهانه «باهمستان» سازمان مردم‌نهادی که از سال ۹۱ با تمرکز بر گروه‌های به حاشیه رانده شده در فرآیند توسعه شهری تشکیل شد. هدف این گروه احقاق حقوق افرادی است که با توجه به توسعه شهری کمتر دیده می‌شوند مثل سالمندان، معلولان، بیماران، زنان، کودکان، مهاجران و در کل هر گروهی از مردم که به واسطه توسعه شهر دچار مشکل شده‌اند. این نهاد در حوزه‌های مختلفی فعالیت دارد و یکی از اصلی‌ترین حوزه‌های این نهاد حق عابر پیاده است. طبق گفته‌های مدیر‌عامل با‌همستان بسیاری از گروه‌های جامعه به عنوان عابر پیاده در خیابان‌های تهران حقی ندارند و اصلا دیده نمی‌شوند و شهرهای ما برای ماشین‌ها ساخته می‌شود نه برای عبور و مرور مردم عادی یا افرادی که از توانایی حرکتی کمتری برخوردار هستند و متاسفانه اولویت مدیران ما تسریع در حرکت افراد سواره است.
علی طیبی می‌گوید: «قبل از ساخته شدن زیر‌گذر ولیعصر، اولین اقدام با‌همستان در سال ۹۲ پل‌های عابر پیاده در تهران بود. فرهنگ استفاده از پل‌های عابر در شهروندان نهادینه شده و امروز خیلی از افراد برای عبور از پل‌های هوایی استفاده می‌کنند اما مشکل از اینجا آغاز می‌شود که در خیابان‌هایی که نرده کشیده می‌شود و افراد مجبور هستند یا از پل‌های عابر پیاده و یا زیرگذر برای جا‌به‌جایی استفاده کنند، هیچ تدبیری برای رفت‌و‌آمدهای معلولان یا افراد کم‌توان در نظر گرفته نشده است. برای یک سالمند بالا رفتن از پل‌های عابر مانند بالا رفتن از یک کوه سخت و طاقت‌فرساست و یکی از اهداف با‌همستان رفع این معضل است.»
افرادی که دیده نمی‌شوند
طیبی در ادامه به زیرگذرهای ساخته شده در سال‌های اخیر اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد: «زیر‌گذرهای تهران یکی از مسایل خاص بوده و هست چون معانی زیادی با خودش دارد. به بهانه تسریع در حرکت سواره حقوق عابرین پیاده عملا حذف شده و مخصوصا برای معلولان هیچ راهی باقی نمانده تا به صورت مستقل بتوانند از یک سمت خیابان به سمت دیگر بروند چون خیابان که به صورت کامل نرده‌کشی شده و معلول، سالمند یا مادر با کالسکه بچه مجبور است مسافت زیادی را طی کند تا این نرده‌گذاری‌ها تمام شود و دوباره همان مسیر را برگردد و به مقصدش برسد. نکته جالب این است که در زیر‌گذر چهارراه ولیعصر تنها یک سمت مجهز به آسانسور شده و آن هم در ضلع شمال‌شرقی زیر‌گذر نصب شده است، یعنی فرد کم‌توان فقط می‌تواند با یک آسانسور پایین برود، از زیر‌گذر بازدید کند و دوباره از همان سمت بالا بیاید. افراد زیادی چه در شورای شهر تهران و چه در مجلس نسبت به این زیر‌گذر اعتراض کردند اما صدای هیچ‌کس به گوش مدیران شهری نرسیده و هنوز فکری اساسی برای استفاده افراد خاص از این زیر‌گذر نشده است.»
بنا بر گفته‌های مدیر‌عامل با‌همستان نکته بعدی نادیده گرفتن اهمیت انسان است. «شما در هر جای دنیا که بروید از حقوق عابران پیاده آنجا می‌توانید به اهمیتی که به انسان داده می‌شود پی ببرید، در تهران فضاهایی ساخته شده که اصلا مناسب قشری با توان‌های حرکتی متفاوت نیست و این پروژه‌ها هر روز بیشتر می‌شوند و همچنان به تنها چیزی که توجه نمی‌شود حق عابران پیاده است و این زنگ خطر بزرگی است که باید جلوی آن گرفته شود.»
درخواست سازمان مردم‌نهاد باهمستان باز شدن سطح چهارراه ولیعصر است تا امکان جابه‌جایی برای همه افراد با توان‌های متفاوت فراهم شود و زیر‌گذر هم صرفا جهت استفاده مردم برای ورودی‌های مترو تهران باشد.
نمایندگانی که گوش شنوا می‌شوند
ساعت حدود ۱۴:۳۰ است که اعضای شورای شهر تهران به تجمع «شهر بدون مانع» می‌پیوندند. زهرا نژاد‌بهرام، محمدجواد حق‌شناس، حجت نظری و حسن خلیل‌آبادی به درد دل توان‌یابان گوش می‌کنند.
یکی از توان‌یابان که دل پری هم از موانع شهری دارد می‌گوید: «قوانین باید اصلاح شود، خیلی ساده است. تردد از ابتدایی‌ترین حقوق شهروندی است، وقتی فرد معلول نتواند تردد کند یعنی هیچ کاری برای انجام دادن ندارد. باید در خانه بماند و افسردگی بگیرد. اگر این زیرگذر اصلاح نشود نگرانی این قشر بیشتر می‌شود چون طرح‌های دیگری هم اجرا می‌شود و حقوق این قشر هر روز بیشتر از بین می‌رود. ما از اعضای شورا انتظار بیشتری داریم. امیدواریم دیگر شاهد اقدامات عمرانی که مانع تردد معلولان می‌شود نباشیم و انتظار مناسب‌سازی از مدیران شهری داریم.
محمد‌جواد حق‌شناس عضو کمیسیون فرهنگی شورای شهر تهران در میان شرکت‌کنندگان تجمع با اشاره به اینکه باید واژه «توانیاب» به جای معلول وارد واژگان زبان فارسی شود می‌گوید: «امروز در مهم‌ترین چهارراه تهران جمع شدیم تا به چشم خودمان ببینیم که توان‌یابان ما توان عبور از این چهارراه را ندارند و این بسیار تلخ است که مهم‌ترین محل تردد شهر را از توان‌یابان خودمان دریغ کردیم در صورتی که باید حرکت برای این افراد آسان‌تر باشد. حالا باید عبور از زیر‌گذر و خیابان را هم به مشکلات‌شان اضافه کنند. این موضوع بارها مطرح شده و در دستور کار کمیسیون فرهنگی شورا قرار گرفته است. امیدواریم این روز نمادین فرصتی باشد تا دوستانی که در شهرداری مسوول هستند به این مهم رسیدگی کنند.»
او همچنین از شهرداری مناطق ۱۱ و ۶ درخواست کرد با تمام تلاش خود در جهت رفع این مشکل بسیج شوند و در حداقل زمان ممکن فضا را برای رفت و آمد این افراد مناسب‌سازی کنند.
یکی از توان‌یابانی که در تجمع شهر بدون مانع حضور داشت با اشاره به اینکه در ایران روز جهانی معلول تبریک ندارد چرا‌که هیچ اقدامی در جهت تسهیل شرایط برای این قشر در نظر گرفته نشده و تبریک برای کشورهای خارجی است چون قوانین حمایتی دارند می‌گوید: «چند ماه از انتخاب آقای شهردار گذشته اما هنوز مشاور امور توان‌یابان شهرداری انتخاب نشده و نمی‌دانیم برنامه‌های شهری شورا برای افراد توانیاب طراحی شده یا نه؟ یکی از المان‌های به انزوا کشاندن معلولان همین نامناسب بودن سطح شهری است و شعار نمادین شهر بدون مانع فقط در حد حرف باقی مانده و هیچ کاری برای معلولان انجام نشده است.
تردد برای غیرمعلولان هم دشوار است چه برسد به معلولان
حجت نظری از اعضای شورای شهر در جمع شهر بدون مانع بیان می‌کند: «رابط میان شهرداری و معلولان را به شهردار تهران پیشنهاد دادیم اما این موضوع را مجددا پیگیری می‌کنیم تا توان‌یابان بتوانند بیشتر و بهتر با مدیریت شهری در ارتباط باشند. قطعا در حوزه اجرای مناسب‌سازی مشکل قانونی نداریم اما کمی ضعف اجرایی داریم که آن هم به زودی مرتفع می‌شود. رویکرد شهرداری در دوره‌های قبل بیشتر خودرو‌محور بوده تا انسان‌محور بنابراین برای افراد کم‌توان که نیاز به حمایت بیشتر دارند خیلی وقت‌ها تردد در این شهر دشوار است حتی برای خود بنده هم تردد در برخی مسیرها به عنوان یک انسان سخت است و جای این رویکرد در مدیریت شهری خالی است. شهرداری تهران در‌صدد مناسب‌سازی معابر برای عابران پیاده است و به زودی در دستور کار قرار خواهد گرفت. به امید شهری مناسب برای سالمندان، زنان، کودکان و افراد کم‌توان.
در آخر زهرا‌نژاد بهرام با آرزوی اینکه شهری داشته باشیم تا توان‌یابان بدون کمک به زندگی عادی خودشان بپردازند می‌گوید: «برای مناسب‌سازی فیزیکی حتما لازم نیست معلولیتی وجود داشته باشد. شما می‌توانی فردی سالم باشی اما توان عبور از برخی معابر را نداشته باشی. تهران شهری است که برای مردان سالم بالغ طراحی شده است و باید این معضل را حل کنیم. امیدواریم با مساعدت شهرداران مناطق در این نهضت موفق شویم. شهرداری منطقه ۱۰ از مناطقی است که اعلام آمادگی کرده و همین‌طور شهرداری منطقه ۱۲ در برخی مناطق این مناسب‌سازی را انجام داده است. نهضت مناسب‌سازی پیاده‌رو فرصت خوبی برای استفاده همه شهروندان و خصوصا همشهریان کم‌توان و ناتوان است. محور دیگر، ایجاد تاسیسات شهری برای همه شهروندان است و متاسفانه نظارت کافی در این زمینه وجود ندارد. از این دست موضوعات ایجاد حداقل یک واحد در هر ساختمان برای معلولان است اما نظارت کافی صورت نمی‌گیرد یا نظارت‌کنندگان ما از دانش کافی برخوردار نیستند تا این اصول محقق شوند اما شهرداری و شورای شهر تهران تمام تلاشش را برای حل مشکلات اینچنینی می‌کند.»
تقریبا چهار سال است که پروژه زیر‌گذر چهارراه ولیعصر باعث نادیده گرفته شدن و در نهایت حذف معلولان از دسترسی به چهارراه شده. خواسته توان‌یابان باز شدن حداقل سطح چهارراه برای عبور و مرور راحت‌تر است که توقع خارج از عرف و غیر‌معقولی هم نیست. در پایان لازم به ذکر است سامانه بام (بانک اطلاعات مناسب‌سازی) برای افراد توانیاب شروع به کار کرده است به این ترتیب که با شناسایی مکان‌های مناسب از جمله مکان‌های فرهنگی، تاریخی، اداری و‌..‌. که برای استفاده افراد کم‌توان یا ناتوان مناسب است، با مراجعه به سایت مناسب‌سازی جهت معرفی این مکان‌ها اقدام کنید. این سایت متعلق به تهران نیست و شهرستان‌ها را هم پوشش می‌دهد.

گزارش شرق از نشست نقد پروژه زیرگذر چهارراه ولیعصر: حق شهروندان در چاله زیرگذر

شرق: چهارشنبه هفته گذشته، پژوهشکده فرهنگ و هنر و معماری شاهد برگزاری اولین جلسه از مجموع نشست‌های انتقادی درباره شهر و «حق به شهر» بود که به ابتکار «بنیاد باهمستان» برگزار شد. موضوعی که در این جلسه بررسی شد طرح زیرگذر چهارراه ولیعصر بود. طرحی که به‌شدت از سوی متخصصان شهری و فعالان مدنی، همچنین استفاده‌کنندگان مورد انتقاد است.
انگیزه اصلی کار بنیاد باهمستان، شناساندن کسانی است که در فرآیند توسعه شهری به حاشیه رانده شده‌اند. به‌زعم این گروه، عابران پیاده در پروژه زیرگذر چهارراه ولیعصر از همین دسته هستند. در همین راستا سید مهدی معینی، کارشناس شهرسازی و مؤلف کتاب شهرهای «پیاده‌مدار»، مفصلاً درباره اهمیت حق عابران پیاده درسطح شهر سخنرانی کرد. او ابتدا تذکر داد «پیاده‌پذیری شهر» با «پیاده راه‌سازی» کاملاً متفاوت است و منظور از شهری پیاده‌پذیر، حذف اتومبیل از سطح شهر یا در مناطقی از شهر نیست. او افزود «پیاده‌پذیری شهر» از آن‌رو اهمیت دارد که همه ساکنان شهر در زمان‌های متناوبی «پیاده» هستند بنابراین پیاده بودن از شمولیت بیشتری برخوردار است. او سپس به تناقضاتی اشاره کرد که در برنامه‌ریزی و مدیریت شهری با چنین اولویتی در تضاد است و استفاده بیشتر از خودرو شخصی را تشویق می‌کند. تناقضاتی از قبیل نامتوازن بودن کاربری شهری و توزیع جغرافیایی نامناسب آنها، تعریض خیابان‌ها و ساخت بزرگراه‌های متعدد، متعاقب آن ایجاد پل‌های هوایی عابر پیاده و راه‌حل‌های ترافیکی هزینه‌بر برای کاهش سرعت اتومبیل‌ها؛ سرعتی که از پیش تشویق شده است. ساختن مراکز خرید متعدد (که از آن با عنوان نهضت Mall سازی» نام برد) بدون در نظر گرفتن معیارهای مکان‌یابی صحیح نیز یکی از همین تناقض‌هاست. علاوه بر این‌چنین ابتکارات غلطی در شهرهای دیگر ایران هم به تقلید از تهران عیناً تکرار می‌شود. وی در ادامه با اشاره به پروژه چهارراه ولیعصر، گفت: چنین راه‌حل‌هایی در شهرسازی جهان سال‌هاست که منسوخ شده و برای جلوگیری از بحرانی کردن حیات اجتماعی در شهر، دیگر کاربردی ندارد. روابط اجتماعی در حرکت پیاده است که شکل می‌گیرد و این وظیفه مدیریت شهرداری است که سهم عابران پیاده را افزایش دهد. نماینده شهرداری که مشاور اجرایی زیرگذر ولیعصر نیز هست، به نخستین سؤال درباره اینکه اساساً این طرح به چه مساله‌ای پاسخ می‌دهد، چنین می‌گوید: «این چهارراه مشکلات ترافیکی زیادی داشت؛ طبق برآورد در ساعات اوج ترافیک ۱۴ هزارو ۵۰۰ نفر، پنج‌هزارو ۹۰۰ خودرو و ۲۶۰ اتوبوس از آن گذر می‌کرد. برای حل این مشکل چند راه‌حل پیشنهاد شد از جمله روگذر عابر و زیرگذر اتومبیل. در نهایت راه بهینه ایجاد زیرگذر عابر تشخیص داده شد.» در ادامه، این پرسش مطرح شد که آیا این گره ترافیکی که تشریح کردید پس از ایجاد ایستگاه‌های بی‌آر تی و مترو در چهارگوشه چهارراه به وجود آمد یا پیش از آن هم وجود داشته که این پرسش بی‌پاسخ ماند. در ادامه علی رنجی‌پور، سردبیر نشریه «نمایه شهر» در انتقاد به سخنان نماینده شهرداری گفت «شهر تهران به‌شدت از فقر فضای عمومی رنج می‌برد. چهارراه ولیعصر یکی از نقاط ثقلی بود که بیشترین تردد پیاده را می‌پذیرفت. حالا برای تسهیل عبور ۵۹۰۰ خودرو این فضای استثنایی نابود شده است.»

گزارش خبرگزاری مهر: حق شهر در چهارراه ولیعصر ادا شد

خبرگزاری مهر: علاقه‌مندان به معماری و شهرسازی گردهم جمع شدند برای آنکه درباره «حق بر شهر» بدانند و نسبت آن را با «زیرگذر عابرپیاده چهارراه ولیعصر» پیدا کنند.
به گزارش خبرنگار مهر، نشست «حق بر شهر» توسط پژوهشکده فرهنگ و هنر جهاد دانشگاهی برگزار شد. برنامه توسط مسعود دادگر مدیر گروه پژوهشی معماری و منظرشهری پژوهشکده آغاز شد. سپس علی طیبی مجری برنامه و نماینده «مجمع حق بر شهر باهمستان» اهداف و فعالیت‌های باهمستان را تشریح و هدف از نشست را تأثیر بر سیاست‌های شهری از طریق برقراری بحث مدنی بین نظریه‌پردازان، متخصصان، اصحاب رسانه، نمایندگان مردم در شهر و مدیران شهری اعلام کرد.
سخنرانان نشست عارف اقوامی‌مقدم، مترجم آثاری از دیوید هاروی، جان فریدمن، لوئیز مامفورد، آلن کاکرین و سیدمهدی معینی مؤلف کتاب «شهرهای پیاده‌مدار» بودند که به ترتیب با عناوین «تبیین نظری مفهوم حق بر شهر» و «حق پیاده در شهر» به طرح نظر پرداختند.
عارف اقوامی‌مقدم نخستین سخنران این مراسم بود که با بیان اینکه در آستانه ورود به شهر ایستاده‌ایم و توضیح رؤیا با واقعیت دشوار است، گفت که در طرح بحث‌اش به 3 موضوع خواهد پرداخت که این 3 موضوع عبارتند از: تبیین منطقی حق بر شهر، تبیین تاریخی جغرافیایی حق بر شهر و دستور کار حق بر شهر.
وی افزود: اگر جغرافیای تاریخی پدیده‌های نو را نفهمیم، دچار خطا می‌شویم و نباید مفاهیمی جعلی را به عنوان «حق بر شهر» جا بزنیم. مفاهیم را مساله بدانیم نه پایان یافته. نباید دچار تقلیل‌گرایی شد و حق بر شهر را به مفهومی فنی یا به مقوله سیاسی حکمرانی تقلیل داد، بلکه باید روابط اجتماعی را هدف گرفت نه نمودهای بازنمایی آن.
اقوامی‌مقدم ادامه داد: 5 نکته یا 5 گام در «حق بر شهر» مطرح است: نخست، بازگشت انسان به خویشتن و رهایی از بیگانگی است. دوم، فرار وی از مناسبات پولی است که سرتاسر زندگی انسانی را فراگرفته است. در سومین گام باید به غلبه بر ایدئولوژی‌های کاذب پرداخت که در قالب تقلیل‌گرایی فنی (نمودش دانش شهرسازی) و تقلیل‌گرایی فرهنگی- زیباشناختی شهر (رویکردهای چرخش فرهنگی و تقلیل شهر به مصرف و توریسم) تجلی پیدا می‌کند. گام چهارم، غلبه بر عقلانیت ابزاری صنعتی است و در نهایت باید بازگرداندن شهر به باشندگان شهر را در هدف داشت.
وی یادآور شد: باید دانست که حق بر شهر با حقوق بشر بورژوایی در تقابل است و باید به دنبال اومانیسم و پراکسیس جدیدی باشیم. منع‌هایی که از تحقق انسان جلوگیری می‌کنند و مساله پل و زیرگذر نیست، مساله فن سالاری است و نباید مطالبه‌ای در راستای فن سالاری مطرح کرد.
این مترجم آثار معماری با ذکر این جمله که «حق بر شهر» هنر است، بیان کرد: هنر حق بر شهر، هنر آفرینندگی است نه هنر نمایش و تماشاگری. حق بر شهر، حق بر زندگی شهری است.
اقوامی‌مقدم افزود: واضع مفهوم حق بر شهر هانری لوفور است و در اواخر دهه 1960 میلادی در دوران دولت رفاه، سیستم و سازمان کار مبتنی بر فوردیسم و قدرت چانه‌زنی طبقه کارگر بالا بود. در نتیجه سرمایه‌داری ناگزیر از عقب‌نشینی بود، منتها سیستم سعی داشت که این عقب‌نشینی را به حوزه مصرف و مدیریت مصرف جمعی هدایت کند.
وی معتقد است روایت‌های رقیب «حق بر شهر»، 2 گفتمان حقوق شهروندی لیبرال و مارکسیسم ارتدوکس است که مبارزه را به محل تولید محدود می‌کند ولی «حق بر شهر» مبارزه را به عرصه تولید محدود نمی‌کند و ساحت مصرف را نیز انقلابی می‌خواهد.
این فعال عرصه معماری در پایان سخنانش گفت: «حق بر شهر» نباید محدود به مطالبه پل و زیرگذر شود بلکه باید مدیریت سیاسی شهر و مدیریت مازاد و انباشت را هدف قرار دهد.
سپس سید مهدی معینی در مورد حق پیادگان، حقی برای تمام اقشار (اعم از زن، مرد، سالمند، جوان و کودک) و تفاوت 2 مفهوم و واژه پیاده‌پذیری و پیاده‌راه که به اشتباه با هم خلط می‌شوند، توضیحاتی را ارائه داد.
وی گفت: پیاده‌راه‌ها مسیرهای کوتاهی هستند که به روی وسایل نقلیه موتوری بسته شده یا محدودیت زمانی برای تردد آنها قائلند. 11 مورد در شهر تهران در جاهای مناسب و غیرمناسب پیاده‌راه داریم و در مشهد و شیراز و اصفهان و تبریز نیز همین وضعیت هست.
وی با ذکر این جمله که پیاده‌راه پیاده‌مداری (پیاده پذیری) نیست، بیان کرد: پیاده‌پذیری یعنی جایی که پذیرای پیاده است و امنیت و راحتی وی را فراهم می‌سازد. حق عابر پیاده باید اولویت شماره یک باشد زیرا همه فارغ از جنس، سن و طبقه باید از این حق بهره‌مند باشند. حق پیاده برای همه است اما حق سواره برای همه نیست و در نتیجه پیاده‌ها در اولویتند.
معینی در پایان سخنانش گفت: مشکلات طراحی شهری معمولاً به راه‌های حل‌های مهندسی نادرست ختم می‌شود. برای کنترل سرعت، سرعت‌گیر می‌گذاریم، بعد برای افزایش سرعت، بزرگراه ساخته می‌شود، سپس برای رفت و آمد عابر، پل هوایی زده می‌شود، بعد می‌بینند کسی نمی‌تواند یا نمی‌رود از پل استفاده کند، برایش پله برقی می‌گذارند، باز می‌بینند چندان ثمری ندارد، کارکرد پل را عوض می‌کنند و تبدیلش می‌کنند به تابلوی تبلیغاتی. این الگو متاسفانه همه جا تکرار می‌شود. خود من به چشم دیدم که در لواسان با جمعیت کم و شهر کوچک در یک خیابان 35 متری 2 پل هوایی می‌زنند.
در پایان این برنامه نشست و پنلی با حضور علی رنجی‌پور سردبیر مجله نماینده تهران و محمد جداری مشاور طراح زیرگذر چهارراه ولیعصر و نماینده شهرداری منطقه 6 تهران برگزار شد که مهمترین بحث نشست حول رابطه موضوع «زیرگذر چهار راه ولی عصر» با «حق بر شهر» شکل گرفت که 2 تن از پرسش‌کنندگان در موافقت با رابطه این موضوع و یک نفر در مخالفت با آن به صحبت پرداختند.
در حاشیه نشست هم نظرات مردم در مورد کمپین اینترنتی «مجمع حق بر شهر باهمستان» با عنوان «حرکت پیوسته در سطح خیابان حق عابران است»، «نرده‌های چهارراه ولیعصر را بردارید» نصب شده بود به همراه فضاهای خالی برای ارائه نظرات جدید که مورد استقبال شرکت‌کنندگان در نشست واقع شد.
همچنین شرکت کنندگان از طریق بروشورهای باهمستان با فعالیت‌ها و ساختار و اهدافش آشنا شده و ابراز تمایل برای همکاری‌های بیشتر کردند.

گزارش شهروند از بعضي موانع شهرها؛ مانع جلوگيري از خودباوري شهروندان

شهروند: دی سال گذشته بود که زیرگذر عابرپیاده چهارراه ولیعصر افتتاح شد؛ زیرگذری که به گفته طراحانش و مسئولان شهرداری تهران ساخته شد تا گره ترافیکی شلوغ‌ترین چهارراه شهر تهران را حل کند. حالا و بعد از گذشت ۴ ماه از افتتاح و شروع به کار این زیرگذر، این کارشناسان شهری‌اند که شروع به بررسی ابعاد مختلف این زیرگذر کرده‌اند؛ یکی از این ابعاد حقوق شهروندان بر شهر است.
این‌که شهروندان چه حقی بر شهر دارند و حقشان را چه کسانی باید رعایت کنند؟ شهروندان در زمان پیاده‌روی در پیاده­روها چه حقی دارند و در زمان عبور از خیابان‌ها چه حقی. آیا شهرداری با احداث بزرگراه‌ها و زیرگذرها، قدمی در جهت رعایت حقوق شهروندان برمی‌دارد یا حقوق آن­ها را پایمال می‌کند؟ تلاش برای یافتن پاسخ این سؤالات، بهانه‌ای شد تا گروه «باهمستان» که یک گروه تشکیل یافته از کارشناسان حوزه شهری است، در اولین جلسه سلسله نشست‌های حق بر شهر به بررسی و نقد زیرگذر عابرپیاده چهارراه ولیعصر بپردازند. در این نشست که در «پژوهشکده فرهنگ و هنر و معماری» برگزار شد، «عارف اقوامی مقدم»، استاد دانشگاه در حوزه‌های برنامه‌ریزی شهری در دانشکده هنر و معماری، «مهدی معینی»، مؤلف کتاب شهرهای پیاده مدار، «علی رنجی پور»، سردبیر ماهنامه نمایه و «جداری»، مشاور زیرگذر چهارراه ولیعصر شرکت کردند.
در ابتدای این نشست، عارف اقوامی مقدم، کارشناس ارشد دبیرخانه شورایعالی شهرسازی و معماری وزارت راه و شهرسازی به تبیین منطقی حق بر شهر پرداخت: «اگر وقتی ما با پدیده نویی روبه‌رو می‌شویم، آن را درست نفهمیم، دچار تقلیل‌گرایی می‌شویم. موضوع حق بر شهر هم جزو همین موضوعات است. حق بر شهر به دلیل شرایط تاریخی ایران و سبقه‌ای که اندیشه تکنوکراتیک و هنری دارند، معمولاً مطرح شده است ولی این را باید در نظر گرفت که حق بر شهر، حقی نیست که با نگاه‌های تقلیل گرایانه بتوانیم آن را به مفهوم سیاسی تغییر دهیم یا بتوانیم برای آن ذات سیاسی و حکمرانانه در نظر بگیریم.» وی در ادامه با تعریف مفهوم حق بر شهر یا حق بر زندگی شهری، گفت: «گام اول خواستن حق بر شهر، خواست برای برگشتن انسان به خویش‌مندی است. در اندیشه بسیاری از فلاسفه، بیگانگی، محصول خودمحوری است. حقیقت این است که ما در طول ۲۴ ساعت شبانه روز با دشواری‌هایی روبه‌روییم که حاصل شهر است ولی تصور اشتباهی که در بین شهروندان وجود دارد این است که این شهر ساخته ما نیست و قوانینش از ماوراء می‌آید. دومین نکته آگاهی کاذبی است که به شهروندان درباره شهر داده می‌شود؛ آگاهی‌ای که در آن به شهروندان گفته می‌شود شهر جایی برای تفریح، گردشگری و فرهنگ است. اما این نکته فراموش می‌شود که کسانی که در شهر زندگی می‌کنند، باشندگان اصلی شهرند. برای همین هم هست که شهر حاصل دست مهندسان تکنوکرات می‌شود.» این کارشناس ارشد برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای دفتر طرح‌های کالبدی در ادامه گفت در حق بر شهر باید به‌دنبال انسان شهری بود: «شهرهای امروزی با موانعی بسیاری برای شهروندان روبه‌رو است؛ موانعی که از تحقق و خودباوری انسان جلوگیری می‌کند. حق بر شهر، حق بر زندگی شهری و به معنی حق بر تغییر و تحول فنی نیست.» این کارشناس شهری معتقد است که برای رسیدن به حق بر شهر باید خواستار مدیریت سیاسی‌ای بر شهر بود که از طریق مدیریت‌های بوروکراتیک توزیع شود.»
«سیدمهدی معینی»، مؤلف کتاب شهرهای پیاده‌مدار یکی دیگر از شرکت کنندگان در این نشست بود. او گفت حق پیادگان در شهر، حقی است که شامل همه اقشار اعم از زن و مرد و پیر و جوان می‌شود: «این حق، حقی است که در جامعه ما کمتر به آن توجه می‌شود. دو مفهوم اصلی این حق، پیاده‌پذیری و پیاده راه است که غالباً با هم خلط می‌شود. در سال‌های گذشته پیاده راه‌هایی در تهران، مشهد، تبریز و اصفهان ساخته شده، مسیرهای کوتاهی است که در ساعاتی به عابران پیاده اختصاص داده می‌شود و اولویت رفت و آمد با آنهاست.» او با بیان این‌که آنچه پیاده مداری را دامن می‌زند، پیاده‌پذیری است، گفت: «منظور از پیاده راه، جایی است که فرد پیاده در آن احساس آرامش کند. همه اقشار جامعه در ساعاتی از روز باید از این حق برخوردار باشند، چون خیابان‌ها جایی‌اند که شامل همه می‌شوند ولی اتومبیل‌ها، شامل همه نمی‌شوند.» معینی ادامه داد: «امکان ندارد شهر پیادگانی در جایی ایجاد شود که روابط قدرت با آن در تضاد باشد. مثلاً ما در ایران می‌بینیم که نمایندگان ایران خودرو و سایپا به تلویزیون دعوت می‌شوند و به آن­ها می‌گویند تمام آلودگی هوای شهر تهران تقصیر شما است که خودرو تولید می‌کنید اما در این میان جای این سؤال خالی است که اگر آنها خودرو تولید نکنند، مگر وظیفه دیگری دارند؟ این درست است که آن­ها می‌توانند خودروهای پاک تولید کنند ولی تعداد آنها را نمی‌توانند کم کنند چون منافعشان در آن است. یا از یک طرف در شهر تهران می‌بینیم که سرعت‌گیرهای زیادی در خیابان‌ها ساخته می‌شود ولی از طرف دیگر، بزرگراه‌های زیادی در شهر ساخته می‌شود تا جا برای حرکت با سرعت ماشین‌ها باز باشد. این برنامه‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌های شهرداری بیشتر به نفع اتوموبیل‌ها است تا پیادگان شهری.»
او در ادامه به موضوع ساخت زیرگذرهای پیاده‌رو در تهران پرداخت: «من اطلاع دارم که بعد از ساخت زیرگذرعابر پیاده چهارراه ولیعصر، چند متقاضی به شهرداری مراجعه کرده‌اند و خواسته‌اند که در میدان انقلاب و تجریش هم این زیرگذرها ساخته شوند. این درحالی است که سال‌ها است ساخت زیرگذرها در مدیریت شهری منقرض شده است. بنابراین باید موضوع ارجحیت سواره بر پیاده در شهرهای ایران بررسی شود. باید این موضوع را در نظر داشته باشیم که روابط اجتماعی در حرکت پیادگان تبیین می‌شود نه حرکت اتوموبیل‌ها.» به گفته او عدالت اجتماعی در شهر بدون در نظر گرفتن حقی که به همه ما مربوط است ازجمله حق عبور و مرور ایمن عابر پیاده تحقق پیدا نمی‌کند.» در ادامه این نشست، «جداری»، نماینده شهرداری و مشاور زیرگذر چهارراه ولیعصر با شرکت در پنل که باحضور افراد شرکت‌کننده در این نشست برگزار شد، در پاسخ به این سؤال که زیرگذر چهارراه ولیعصر، راه حل برای چه مساله‌ای است، گفت: «چهارراه ولیعصر یکی از مشهورترین چهارراه‌های تهران است. بر اساس آمار در ساعت پیک عبور و مرور، ۱۴‌ هزار و ۵۰۰ عابر پیاده، ۵ هزار و ۵۰۰ خودرو و ۲۶۰ اتوبوس در ساعت از این چهارراه می‌گذرند و این باعث ترافیک زیادی در خیابان‌های انقلاب و ولیعصر می‌شود و حوادث زیادی هم برای عابران پیاده اتفاق می‌افتد. برای حل این مساله بود که در بین راه‌حل‌های پیشنهادی روگذر، پله برقی، پل هوایی و زیرگذر، گزینه آخر انتخاب شد. یکی از دلایلی که مثلاً پل روگذر در این منطقه ساخته نشد، این بود که ساختمان تئاتر شهر، ثبت جهانی است و اگر روگذر در این منطقه ساخته می‌شد این ساختمان از فهرست میراث جهانی خارج می‌شد. گزینه زیرگذر ماشین هم به این دلیل که آب شرق و جنوب تهران از زیر زمین این منطقه می‌گذرد، رد شد. به این دلیل به این فکر افتادیم که عابران پیاده این منطقه را با روش آسان عبور دهیم.» بعد از این سخنان معینی، علی رنجی‌پور، سردبیر ماهنامه نمایه خطاب به جداری گفت: «چه دلیلی دارد که برای رفع مشکلات شهر، حتماً راه حل ایجابی برای آن در نظر بگیریم. موضوع این است که اگر چهارراه ولیعصر زیرگذر هم نداشت، مشکل ترافیکش حل نمی‌شد. واقعیت این است که مشکلاتی که این زیرگذر حل کرده در مقابل مشکلات شهر تهران قابلیت طرح ندارد.» او در ادامه گفت که طرح‌هایی مانند زیرگذر چهارراه ولیعصر لطمه زیادی به فضای عمومی شهر می‌زند: «ما در تهران به شدت با فقر فضای عمومی روبروییم. چهارراه ولیعصر، نقطه ثقل شهر تهران است، رفت و آمد زیادی از آن می‌شود و یک مرکز خرید، ساختمان تئاتر شهر و چند دانشگاه در جوار آن است. در دیگر شهرهای جهان اگر جایی مانند چهارراه ولیعصر وجود داشته باشد از آن برای تعامل عمومی افراد استفاده می‌شود و موضوع اینجا است که ما به چه قیمتی برای افراد زیادی که از این چهارراه می‌گذرند، قابلیت عمومی را از بین می‌بریم؟»
در ادامه معینی، کارشناس شهری خطاب به مشاور پروژه چهارراه ولیعصر گفت: «طراحان این پروژه می‌گویند برای طراحی و ساخت زیرگذر چهارراه ولیعصر، نظر مردم را نپرسیده‌اند و این نشان می‌دهد که پروژه‌ای با بودجه ۶ و نیم میلیارد تومانی به صورت آمرانه ساخته شده و این‌که اثرات این ساخت بعد از انجام چیست به هیچ جا گزارش نشده است. این درحالی است که در قرن حاضر نمی‌توان بدون نظر مردم در مرکز شهر، کار به این بزرگی کرد. علاوه بر این سؤال اینجاست که واقعاً گزینه دیگری برای حل مشکل شلوغی چهارراه ولیعصر غیراز زیرگذر نبود؟ راهی که خودش می‌تواند مشکلی بر مشکل اضافه کند.»