آیا زمان تغییر نگاه به شهر فرا نرسیده؟

آنچه می‌خوانید، اظهارات سید حسن مرعشی به عنوان کاندید شهرداری تهران در دفاع از برنامه‌های خود بوده است. با وجود انصراف مرعشی از کاندیداتوری شهرداری تهران، دفاعیات وی حاوی نکات مهمی در رویکرد مدیران نسبت به شهر است که بررسی آن اهمیت زیادی دارد. در انتها توضیح باهمستان را می‌بینید که چرا باید رویکرد مدیران به شهر تغییر کند.

قسمت‌هایی از اظهارات مرعشی که از روی پخش آنلاین جلسه شورا تهیه شده است:

  • سرمایه گذاری در احداث پارکینگ های عمومی تنظیم قوانین برای پلاک گذاری خودرو ها مشروط بر اجاره یا تملک پارکینگ
  • سرمایه‌گذاری در ساخت هتل ها و هتل آپارتمان ها در جهت افزایش ظرفیت گردشگری در تهران  خروج بازار و کسب و کار تجاری از رکود
  • لزوم مطالعه برای توسعه بزرگراه های طبقاتی معتقد است که حتی با حداکثر ظرفیت مترو هم برخی تردد خودرو شخصی را ترجیح می‌دهند و باید برای آن چاره‌ای اندیشید. نقدی که بر پل طبقاتی صدر وارد می‌آورد، هزینه گزافی است که بر شهرداری وارد آمده. و شهرداری نباید برای آن هزینه می‌کرد. لزوم تامین هزینه ها با اخذ عوارض طرح های عمرانی دوره قالیباف توجیه اقتصادی نداشتند. بر پروژه نواب هیچ نقد اقتصادی وارد نیست. این پروژه برای شهرداری تهران هیچ هزینه‌ای نداشت.
  • لزوم توسعه ظرفیت مترو تهران تا ۱۲ میلیون سفر در روز در مرحله اول، تکمیل ظرفیت خطوط موجود و مطالعه شده در مرحله دوم، مطالعه برای توسعه خطوط موجود  در مرحله سوم، مطالعه برای توسعه خطوط مترو تهران  توجه به حمل و نقل عمومی و تاکسیرانی تغییر اتوبوس ها به گازسوز یا برقی تعویض تاکسی ها با خودرو های هیبریدی
  • نباید روند تولید مسکن در کشور را کند کنیم تولید مسکن باید متناسب با بازار باید حرکت کند هیچ اشکالی ندارد که در تهران واحدهای مسکونی وجود داشته باشد که مردم هزینه اش را می دهند (ولی خالی است). این مسئله هیچ ضرری برای تهران ندارد. بلکه به گردش اقتصادی و چرخش ثروت هم کمک میکند.
  • مرکز پیاده اصلی شهر کجاست؟ هسته مرکزی تهران باید به طور کامل به سیتی سنتر تهران تبدیل شده  تمام کاربری های آن به هتل/تجاری/ موزه تغییر کند تمام کاربری های دیگر از جمله کاربری های دیپلماتیک باید از هسته مرکزی تهران منتقل شوند  محور های پیاده: در همه مناطق تهران حداقل یک منطقه پیاده داشته باشیم تا مردم راحت بتوانند در آن قدم بزنند. برای خرید/ رستوران/ کافی شاپ/ و یا پاتوق ها باید «آدم های بزرگ» بیایند به پاتوق ها و کانون های اجتماعی – فرهنگی را تشکیل دهیم  ساختمان های نمادین: اطراف منطقه ۲۲ و دریاچه چیتگر، با تکرار الگوی ساختمان های مسکونی، این ظرفیت را از بین بردیم. فرصتی که از دست رفت. چرا که هیچ ساختمان نمادینی در آن وجود ندارد که نماد آن منطقه باشد. ساختمان های نمادین: ساختمان هایی که پیام روشنی برای مردم داشته باشند.
  • اگر در شهر (برای دستفروشان) امکانات فراهم کنیم، جمع دیگری از زابل و بیرجند و کردستان (به تهران) می‌آیند. (برنامه ریزی و اقدام درباره دستفروشان) باید ظریف انجام شود. تا چهره شهر و چهارراه ها (زیبا شود) کاری کنیم که در شهرهای خودشان دنبال کار بگردند
  • چه کنیم که اقدامات و سرمایه ‌گذاری ها به مهاجرت بیشتر منجر نشود.  زندگی در تهران باید گران شود تا بتواند در برابر افزایش دو میلیونی مهاجران در تهران را گرفت. ما تا زمانی که پایتخت های جدیدی را برای کشور پیش بینی نکنیم،  مهاجرت ( به تهران) ادامه دارد. هر ۱۰ سال ۲ درصد به جمعیت تهران اضافه می شود.  مشارکت اجتماعی و شورایاری ها : شورایاری ها باید منتخب مردم باشند . سطحی از مسئولیت ها با شورایاری ها محله باشد.  گسترش شبکه شوراها به شوراهای محلی  سمن ها: امروز وجود سمن ها امکانات خوبی برای شهرداری ها به وجود آمده. تا بتوانیم به کمک سمن ها به آسیب‌های شهری بپردازیم. سمن ها باید بازوان داوطلبانه خدمات شهرداری تهران باشند.

در ادامه توضیح باهمستان را می‌خوانید که چرا باید رویکرد مدیران به شهر تغییر کند:

  • افزایش ظرفیت تردد خودرو های شخصی برابر است با بالا رفتن استفاده از آن‌ها. افزایش استفاده از خودرو شخصی، ترافیک و آلودگی هوا را تولید می‌کند.  در برخورد با ترافیک و آلودگی هوا، افزایش ظرفیت تردد خودروها، نه تنها مسئله را حل نکرده، بلکه آن را عمیق تر می‌سازد.  اخذ عوارض در شهر برای خدماتی مانند تامین مسیرهای ترددی زمانی عادلانه است که جایگزینی برای مسیرهای پولی وجود داشته باشد. چرا که تامین مسیر تردد، حق ساکنان ‌است.
  • حق سرپناه برای همه انسان ها صراحتا در قانون اساسی کشور درج شده است توجه به ظرفیت‌های بازار در تولید مسکن، آن را از یک سرپناه به کالایی پرهزینه تبدیل کرده‌است که بسیاری از مردم از حق داشتن آن محروم شده‌اند. تقلیل مسئله مسکن احتکاری به «منازلی که صاحبان آن ها خارج از ایران هستند یا در شهرستان زندگی می‌کنند» انکار این مسئله اساسی است که بیش از ۴۰٪مسکن در تهران احتکاری است
  • تبدیل بخش وسیعی از هسته مرکزی تهران به سه کاربری تجاری/موزه/ و هتل؛ آیا هرگز سرنوشتی برای ساکنان این مناطق متصور شده‌ایم!؟  خروج اجباری از محل سکونت با بهانه پروژه‌های بزرگی از این دست، تاثیرات مخربی در جوامع محلی و زندگی ساکنان ان خواهد داشت. عدم توجه به ابعاد فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی که مردم در چنین طرح‌هایی با آن مواجه می‌شوند، از اصلی ترین دلایل مخرب بودن طرح‌های بزرگ است.  پاتوق امری ساختنی نیست بلکه شکل گرفتنی است. طرح‌های عمرانی که ابعاد اجتماعی را در نظر نمیگیرند به اصلی ترین عوامل تخریب کننده پاتوق ها و جوامع محلی تبدیل می‌شوند.
  • ارائه راه‌کارهای لحظه‌ای برای مشکلاتی که فقط ظاهرمسئله را زیبا می‌کنند و حتی اشاره‌ای به ریشه‌های مشکل و پرداختن به دلایل مهاجرت افراد و دستفروشی در تهران و ارایه راه حل برای آن نمی‌کند. تهران چطور می‌تواند در برابر ورود مهاجران بایستد زمانی که تهران امروز ساخته و متشکل از مهاجران در دوره‌های مختلف است؟ چطور می‌توان به رویکرد مهاجر ستیزی در سیاست‌های مدیریت شهری پایان داد؟
  • ناآگاهی از وظایف سمن ها، آن ها را به بازویی برای شهرداری تقلیل می‌دهد در صورتی که سمن‌ها به عنوان سازمان های مردمی، نهاد های مشارکت ساکنان شهر در روند توسعه شهری هستند.

برای عضویت در مجمع حق برشهر باهمستان، کلیک کنید.