گزارش همدلی از رویداد شهر بدون مانع: «همدلی» به میان معلولانی رفت که در روز جهانی‌شان به پایتخت پُرمانع اعتراض کردند

همدلی – شهروندان در چهارراه ولی‌عصر تهران برای پرش از مانع به هم بفرما می‌زنند
آساره کیانی- اگر در پایتخت ایران گذرتان به چهارراه ولی‌عصر(عج)، که پیش از انقلاب به آن چهاراره پهلوی می‌گفتند، بیفتد، اندکی که نه؛ تا حد زیادی چمچاره می‌گیرید که چطور خلاص شوید؛ مقصدتان را می‌بیند اما نمی‌توانید به آن برسید مگر اینکه با یک دورخیز خوب، یک پرش از مانع حرفه‌ای در حد مسابقات بین‌المللی انجام دهید یا اگر لاغر و چابک بوده و بدنی انعطاف‌پذیر داشته باشید، مثل دزدهایی که از سوراخ موش هم عبور می‌کنند، خود را کوچک و کوچک‌تر کنید و تمامی نگاه‌های تحقیرآمیز عبورکننده‌های عجول از این چهاراراه پرخاطره شلوغ را به جان بخرید. آن‌وقت شاید یکی از هزاران موبایل اندروید متحرک در چهارراه و خیابان‌های متصل به آن، تصویر شما را برای یک کانال تلگرامی یا اینستاگرامی‌ای، چیزی، به عنوان یک آدم بی‌فرهنگ ثبت کرده و مسئولان شهری که این موانع را پدید آورده‌اند، بگویند که بفرمایید؛ این همه هزینه کردیم زیرگذر به این قشنگی بزنیم زیر چهارراه و شهروند باز هم بی‌فرهنگی می‌کنند؛ از خیر پرش با مانع و مچاله‌شدن در خود می‌گذرید و به زیرگذر، سرازیر می‌شوید؛ هرچه از پله‌ها پایین‌تر می‌روید، تپش قلبتان بیشتر می‌شود؛ استرس می‌گیرید؛ مانده‌اید میان هزار علامت و بیست‌بار می‌روید و برمی‌گردید و هربار از خروجی‌ای سر در می‌آورید که خروجی مورد نظرتان نیست؛ مانده‌اید زیر زمین؛ گیج و گنگ و مبهوت و از هر دو سو تنه‌هایی با عجله به شما وارد می‌شود؛ اشکتان درمی‌آید؛ زمانتان آن‌قدر سپری‌شده که به ‌موقع نرسید؛ می‌گویید که حالتان از شهر و دود و ماشین و شلوغی و تنه‌زدن آدم‌‌ها بهم می‌خورد.
دوازدهم آذر، روز جهانی معلولان بود؛ معلول‌های زیادی در برنامه‌ای که نامش را «رویداد شهر بدون مانع» گذاشته بودند، جمع شده بودند پشت همان میله‌های وحشتناک چهارراه ولی‌عصر؛ داشتند یک پرفرمنس اجرا می‌کردند؛ پرفرمنسی واقعی از زندگی دشوارشان؛ نابیناها عصاهای سفید خود را به میله‌ها می‌کوبیدند؛ آن‌ها که ویلچر داشتند محکم از فاصله چندمتری به سمت نرده‌ها می‌آمدند و با یک ضربه، چرخ‌هایشان به عقب بازمی‌گشت و دومرتبه می‌کوبیدند و عقب‌عقب می‌رفتند؛ دو نفر از معلولانی که از جثه‌های بسیار کوچک برخوردار بودند سعی می‌کردند از نرده‌ها بالا بکشند و آن بالا آویزان می‌ماندند؛ تصویری به‌هم‌ریخته از هرج و مرج و ناتوانی و استیصال که ماحصل طراحان و مدیران شهری و تدبیرشان برای رفع شلوغی در این پایتخت پراسترس است.
دوشنبه ۱۶ دی‌ماه ۹۶ بود که نخستین تقاطع زیرسطحی پایتخت با حضور شهردار وقت تهران (محمدباقر قالیباف)، و مسئولان شهری در چهارراه ولی‌عصر (عج) افتتاح شد. قالیباف در آن مراسم ضمن تشکر و قدردانی از همه مدیران، مهندسان و کارگرانی که در این پروژه کار کرده‌اند، گفت:«این نقطه از بعد فرهنگی، اجتماعی و سیاسی قابل توجه است و نقطه بسیار استراتژیک و مهمی است. حتی از بعد دانشگاهی و علمی نیز یک قطب به شمار می‌رود و از نگاه امنیتی و آسیب‌های اجتماعی نیز در خور توجه است.» و «حتما گذرگاه‌های دیگری در سطح شهر تهران برای احداث خواهیم داشت.» شهردار وقت، هم به کاهش آلودگی و هم ترافیک اشاره می‌کند که با این زیرگذر کم می‌شوند؛ زیرگذر که ساخته شد از بالا تمام مسیرهایی را که انسان می‌توانست از آن عبور کند، با نرده بستند و باید نرده را تا ده‌ها متر ادامه بدهید تا بتوانید خلاص شوید و به خیابان برسید و بعد از بخش بیرونی نرده در خیابان و در میان بوق اتومبیل‌ها سریع، با وحشت عبور کنید و بعد خودتان را در لابه‌لای غرولند راننده‌ها و بعضا فحش‌های ناجورشان بیندازید آن‌طرف خیابان؛ چرا که مقصدتان آن سمت خیابان بوده.
اگر چند سال بعد از درست‌شدن زیرگذر، به چهارراه ولی‌عصر تهران سری بزنید؛ خواهید دید که آدم‌ها یا دارند بالا می‌کشند از نرده‌ها یا خود را مچاله می‌کنند و اصلا همه عادت کرده‌اند و دیگر کسی به کسی نگاه تحقیرآمیز هم نمی‌کند؛ حتی به هم بفرما هم می‌زنند.
مسئولان شهری جدید هم آمدند
از چهارراه ولی‌عصر تهران، نه‌تنها معلولان که افراد غیرمعلول هم نمی‌توانند عبور کنند اما این معلولان بودند که تصمیم به اعتراض گرفتند. در تجمعی که معلولان ترتیب داده بودند، شماری از مسئولان شهری جدید هم که شامل تعدای از اعضای پنجمین دوره شورای شهر می‌شدند، هم حضور پیدا کردند؛ یکی از حضار، زهرا نژادبهرام، عضو هیئت رئیسه شورای تهران، ری و تجریش، بود؛ او ضمن امضای «کمپین سراسری پیگیری تصویب لایحه حمایت از حقوق معلولان»، در جمع آنان به ایراد سخنانی پرداخت و به سوال‌های برخی از معلولان و رکاب‌زنان حاضر در جمع، پاسخ داد. نژادبهرام شهر بدون مانع را نه تنها برای معلولان که برای زنان و مردان مسن، زنان باردار و کودکان، ضروری دانست و گفت:«در حال حاضر، تهران تنها برای مردان بالغ قابل استفاده است.» او سپس در پرفرمنسی که توسط گروه «بدن دیوانه» و با حضور پررنگ معلولان اجرا شد، حضور یافت؛ معلولان در این پرفرمنس، مشکلات خود را در عدم توانایی برای عبور از نرده‌هایی که دورتادور محوطه چهاراره ولی‌عصر(عج) کشیده شده، نشان دادند.
سهیل معینی از انجمن باور، معتقد است که «شورا بایستی از شهرداری بخواهد تا قبل از مناسبت‌هایی مانند روز جهانی معلولان عملکرد در این خصوص را احصا کند و به شورا به طور تفصیلی گزارش دهد تا قابلیت سنجش وجود داشته باشد. همچنین ایشان گفت که بایستی برنامه جامع مناسب‌سازی شهر و برنامه زمانی آن اعلام شود.»
علی طیبی از مجمع «حق بر شهر باهمستان» هم گفت:«این مطالبه هست که تا زمان مناسب‌سازی زیرگذر برای معلولان، نرده‌های چهارراه بازگشایی شود.»
فعالان انجمن «بازچرخ» هم گفتند:«زمان آن رسیده است که شهر برای دوچرخه‌ها مناسب شود و مسیرهای دوچرخه احداث شود و شهر از خودرومحوری به انسان‌محوری حرکت کند.»

Connect with Me:

دیدگاه بگذارید

avatar
  Subscribe  
اطلاع از